Licht en liefde

Vanmorgen mocht ik vroeg naar het UMCG voor mijn eigen straalmoment. Bij binnenkomst ontmoet ik een Thaise vrouw met een prachtige uitstraling. Ze kijkt me aan en zegt dat ze helemaal blij wordt van mijn positieve uitstraling. Ze zegt erbij dat ik vast niet uit Groningen kom. We worden blij van en met elkaar en hebben een prachtig gesprek over haar Boeddhistische achtergrond. Ze vertelt dat ze is opgevoed met dat je wel mag vergelijken met andere mensen, maar bij voorkeur met mensen die het minder getroffen hebben zodat je jouw situatie weer waardeert.

De medewerker van het straalapparaat vraagt of ik al naar de maandag door hem aanbevolen restaurants ben geweest. Ik beken dat alle dagen tot nog toe anders lopen dan verwacht. Ik vertel over mijn fietsavontuur en de uitnodiging van de galeriehouder om vandaag na mijn fietstocht bij hem langs te komen voor een voortzetting van ons gesprek over kunst, pelgrimeren, het leven en het wezen van de man (hij is van de mannen).

Vanmorgen door de stad fietsend kwam ik al dwalend langs een oude kerk die de nieuwe kerk heet. In de grote houten deur stond een kleiner deurtje open. Dat leidde naar een stilteplek waar een kaarsje gebrand kon worden. Hier had ik een foto bedacht, maar laptop en telefoon kennen elkaar niet. Er stond een mand met teksten die je mee kon nemen. De bovenste heb ik meegenomen en luidt:

” Jezus zei: ‘vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan. Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt, en voor wie klopt zal worden opengedaan”.

Ik loop om de kerk heen om er achter te komen dat de kerk zelf gesloten is. Aan de andere kant van de kerk zit een man een boek te lezen. Ik groet hem en vraag of hij weet of ik de kerk in kan. Hij is de dominee en laat mij zien hoe ik door de pastorie naar de kerk kan en zegt dat ik rustig rond mag lopen en me niet moet storen aan het stemmen van het orgel. Hoop, geloof en liefde staat er overal en deuren die alleen voor ouderlingen toegankelijk zijn. Ook hiervan geen foto.

Buiten heb ik een mooi gesprek met de dominee die oorspronkelijk uit Twente komt en in Rotterdam gewerkt heeft. Als zijn afspraak van half 11 aankomt, ga ik weer verder. Onderweg naar de tweedehands kledingwinkel die gisteren gesloten was, kom ik langs een juwelier met jakobsschelpjes in de etalage. Ik ga naar binnen en koop oorbellen een set van een engel en een duivel. Eigenlijk mag ik geen geld meer uitgeven en terwijl ik naar buiten ga met een gemengd gevoel over deze aanschaf pingelt mijn telefoon. Het is een berichtje dat mijn huis in juni een paar extra dagen verhuurd is. Het bedrag is ongeveer de aanschaf van een fiets, een paar schoenen en een paar oorbellen. Het universum regelt de dingen best goed. Ik ben mijn huis zo dankbaar en realiseer me dat ik ook voor een deel op de schouders van mijn voorouders sta.

Een reactie op de blog van gisteren ging over dat bezit veel tijd en energie kost en dat een fiets huren simpeler is. Bezit is toch op zichzelf niet verkeerd. Mijn huis bijvoorbeeld dient mij meer dan goed. En de meeste zaken koop ik weliswaar maar beschouw ik als huur. Ik koop, bij voorkeur gebruikt, en na verloop van tijd geef ik het weer door of verkoop het weer. Met uitzondering van fietsen en wandelschoenen. De stadsbarrels rijd ik helemaal op en elke 5 tot 10 jaar koop ik een nieuwe oude fiets voor 80 tot 150 euro. Aangezien ik gisteren schoenen (ja ook tweedehands en onwijs gaaf, jammer dat de foto niet lukt-;( heb gekocht, heb ik een extra tas nodig. En voilà voor een paar tientjes koop ik een laptoptas en iets dat het midden houdt tussen een rugzak en een schoudertas. En een spin om de uitdijende bagage morgen op het rek van mijn nieuwe oude fiets te knopen.

Volgende week staat het opruimen van mijn voormalige werk-logeer-rommelkamer op het programma. Dan ga ik kijken welke tassen en schoenen weg mogen en of ze worden verkocht danwel weggegeven. Het doel is een kamer waar alle werkdingen, de goede fiets en de schildersezel een plekje krijgen.

Dan ben ik een jaar later dan ‘gepland’ weer helemaal opgeruimd en kan schoon de volgende periode van mijn leven in. Benieuwd wat het gaat worden. Licht en liefde was ook wat bovenkwam tijdens mijn helende reis. Daarover wellicht in een later stadium meer.

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Groningen en fietsen, een redelijk feitelijk verslag

Voor de wetenschap ben ik een weekje in Groningen. Nou ok, ook om de kans op vrolijk blijven wandelen zo groot mogelijk te maken. Elke dag mag ik ca 5 minuten mijn voet laten bestralen, of placebo laten krijgen. Mij maakt het niet uit wat het is, als het maar werkt. Maandag had ik het niet met Groningen en mijn appartement hier. Het appartement is prachtig, maar ik kon het even niet zo zien, laat staan waarderen. En daarover gaf ik mezelf op mijn kop. Dus ik was even niet zo liefdevol, dankbaar en in balans als ik wel graag zou willen zijn. En het ergste is dat ik weet dat ik het zelf doe of niet doe. Het maakt de rest van de wereld niet zo gek veel uit hoe ik de dingen bezie.

Om mijzelf weer op te monteren had ik maandagavond te veel chocola gegeten en ook daarover weer de pest in gehad. Kortom dinsdagmorgen was het zaak het tij te keren teneinde er een leuke week van te maken ging ik eerst maar eens een fiets kopen. Per slot was mijn oude stadsfiets in Den Haag hoognodig aan vervanging toe. Dus als ik er een in Groningen koop, kan ik gelijk de hele week per fiets de stad verkennen. Om de hoek zit de roestige fietsbel. De roestige fietsbel wordt gerund door een oude vrouw met doorrookt hoofd. Zoals straks nog blijkt, krijgen we ruimschoots gelegenheid gezellig te babbelen. Ze blijkt slechts 10 jaar ouder te zijn dan ik. Haar zoon raadt me een fiets aan en zij is het er niet mee eens. Ik geniet van hun verschillende klantbenadering en besluit uiteindelijk een proefrit op moeders favoriets zwarte omafiets te maken en ook de favoriet van de zoon aan nader onderzoek te onderwerpen. En vooruit de derde zwarte omafiets probeer ik ook uit. Ik kies de fiets die het lekkerst fietst en vraag of die ook een rekje voorop kan krijgen en het zadel van zwarte omafiets 2 vond ik eigenlijk wel veel fijner. Dus wordt ter plekke besloten dat het zadel van de ene fiets en het rek van de andere op de fiets van mijn voorkeur wordt gezet.

Ik fiets blij de zaak uit en draai halverwege de staat om. Het zadel staat te laag. Daarna nog een keertje omdat het zadel nu scheef staat. De gesprekjes met de eigenaresse worden steeds gezelliger. Vervolgens nog een keer omdat de standaard bij een hobbel in het wegdek naar beneden komt en een afgrijselijk gepiep van staal op straat veroorzaakt. Als dat allemaal verholpen is, fiets ik naar mijn staalmomentje en zet de fiets bij de halte van bus 5 vast omdat ik straks nog met de bus wegga en bij terugkomst de fiets weer mee wil nemen.

Als ik terug kom gaat het kettingslot niet open. Ik loop het UMCG in en vraag of er iemand is die doorgaans fout geparkeerde fietsen weghaalt. Die is er en loopt met me mee. Hij heeft een blauw busje met olie bij zich omdat hij ervan uitgaat dat het slot vast zit. Bij mijn fiets aanbeland constateert hij dat iemand het slot heeft geprobeerd te forceren. Hij zegt dat hij helaas de ketting niet door mag slijpen omdat de fiets niet op het terrein van het UMCG staat. Op zijn aanraden bel ik de politie. Agnes blijft vriendelijk als ze me vertelt dat de politie niet op verzoek sloten van fietsen forceert. Ik moet toch echt bij een fietsenmaker zijn. De fietsenmaker van de bewaakte stalling van het UMCG is al naar huis.

Ik besluit een hapje te gaan eten en in etappes op mijn hoge hakken naar huis te balanceren. Sinds een tijdje kan ik lopen op wandelschoenen met steunzolen, op blote voeten en dus ook op goedkope teenslippers (jehhhh) en op hoge hakken. Dat was een andere rede om te willen fietsen. (Een vrouw heeft wel eens genoeg van steunzolen en teenslippers). Vanmorgen ben ik eerst maar weer naar mijn vriendelijke fietsverkoopster gegaan met het verzoek de ketting door te slijpen. Ze hebben alleen een slijper met een snoer en dan moeten we ter plekke een stopcontact zien te regelen. Ze raadt me aan weer naar de fietsenmaker bij de bewaakte stalling van het UMCG langs te gaan.

Wijs geworden, toch maar de hakken geruild voor de teenslippers, kom ik een half uurtje later bij de receptie van het UMCG. De receptioniste belt de fietsenstalling en zegt verbijsterd dat hij het niet wil doen omdat zijn baas er niet is om te vragen of hij een ketting door mag slijpen. Ik vraag waar een mens in Groningen een slijper kan huren? Dan wel waar ik de meest ervaren fietsendieven in Groningen kan vinden zodat ik die in kan huren om mijn fiets voor mij te stelen. Ik word steeds vrolijker en zie een klucht voor me die het midden houdt tussen mr. Bean en Kafka. De receptionisten besluiten gezamenlijk dat dit opgelost gaat worden en uiteindelijk wil een medewerker van de technische dienst wel helpen.

Als ik bij het groene gebouwtje aankom, zit er een jonge man met pretogen en een verschoten spijkerbroek al met een slijper in de aanslag. Hij wil nog wel graag even mijn gegevens voor het geval hij er trammelant mee krijgt. Onder de verbaasde blikken van Aziatische toeristen wordt mijn kettingslot doorgeslepen.

Vanmiddag ben ik nog een flesje wijn met een bedankbriefje naar de TD van het UMCG gaan brengen die toch liever geen foto/filmpje van dit verhaal willen. Dus of dit blog ok is??

Mijn dag eindigde net zo vreemd als ie begon. In de zon voor een galerie op de begane grond van mijn appartementencomplex. Alwaar de galeriehouder en ik in no time een interessant gesprek hadden over kunst, fietsen, ziekenhuizen, mannen (gay) en pelgrimeren. Morgen ga ik op zijn aanraden met mijn fiets naar een dorp boven Groningen. Het universum zorgt weer goed voor me. Of kijk ik weer liefdevol en verwonderd de wereld in?

 

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Ziel en ego partnerschap Wat wil er gebeuren?

IMG_5824[1]Vorig jaar voorjaar ging ik weer eens naar het Spiritueel Ondernemers Netwerk (SON). Theo Buijsrogge organiseert regelmatig inspirerende bijeenkomsten op Samaya. Bij deze gelegenheid zat ik in een subgroepje met nog 3 mensen en 2 van hen hadden dezelfde opleiding transformational precense gedaan. Aangezien ik me aan het beraden ben op hoe het verder gaat met mijn professionele bestaan en de dingen niet meer allemaal alleen wil doen, vroeg ik beiden of ze zin hadden om samen een workshop voor het SON over het werk van Alan Seale voor te bereiden.

Ook Theo vond het een goed idee. Zodat we in november vorig jaar een eerste versie van onze workshop voor het SON hebben verzorgd. Gisteren was de tweede versie. Samen met Marc Faber hebben we de opzet wat praktischer gemaakt en de theorie er zoveel mogelijk uitgehaald. Twee weken geleden belandde ik met hoge koorts in bed en die griep bleek hardnekkig. Een week geleden was de boodschap aan Marc dan ook dat ik een zinnige bijdrage niet kon garanderen. We besloten dat hij de hele workshop zou uitvoeren.

Afgelopen weekend begon de koorts eindelijk minder te worden. Zodanig dat ik gisteren in staat was naar Werkhoven te rijden en als deelnemer de workshop te beleven.

Wat een cadeau! En wat onwijs gaaf te merken dat de opbouw goed is, de meditaties ‘ werken’. En wat helemaal mooi was om te merken dat ik het los kon laten en geen moment de neiging had om in te grijpen. Marc begeleidde de workshop zo goed dat we ons gaan bezinnen op onze mogelijke taakverdeling.

We hebben dan een workshop van 3 uur waarin deelnemers kennismaken met hun ziel, hun ego, hun potentieel en de energie van hun toekomstige zelf. Dat is degene die dat potentieel heeft gerealiseerd. In de laatste geleide meditatie neem je dan de energie van je toekomstige zelf mee terug naar het huidige moment. Energetisch werk is zo mooi.

Ik krijg er weer energie van en heb zin in meer doen met dit gedachtengoed. Dat komt goed uit want begin mei verzorg ik een retraite floreren. Een van de onderdelen van floreren is zingeving, deel uitmaken van een groter geheel en er een zinnige bijdrage aan leveren. Tot nog toe vulde ik dit onderdeel in met journaling (theorie U) maar transformational precense is een goed alternatief.

Je kunt nog mee naar de franciscaanse broeders 30 april tot 4 mei voor een week onderdompelen in de franciscaanse dagstructuur. Samen met Broeder Bram verzorg ik een programma waarin je jouw antwoorden vind op de vragen waar jij blij van wordt, hoe je relaties met anderen kunt bevestigen, wat jouw leven zin geeft en hoe je daar concreet meer aandacht aan kunt geven. Desgewenst eindig je met een concreet plan wat je dan precies (anders) gaat doen. Je krijgt een werkboek mee waarin je jouw antwoordeb verzamelt. Als je daar behoefte aan hebt, is broeder Bram beschikbaar voor individuele begeleiding. img_4513

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Prachtig Dominicanenklooster verwondert

Voor de vereniging Pelgrimswegen naar Rome mocht ik gisteren een workshop verzorgen in het prachtige Dominicanenklooster midden in Zwolle. Het thema van de bijeenkomst is Verwondering. Bij binnenkomst voelt de kloostergang als een plek voor bezinning en bewondering. De kloostertuin is zichtbaar door de gigantische glas in loodramen.

Op de vraag waar de deelnemers op hopen krijg ik o.a. als reactie: rust, spirituele ervaring, mooie verhalen delen, mooie verhalen horen en een paar mensen wilden graag een tegenhanger voor de GPS workshop van die ochtend. In onderstaande video verteld Broeder David Seindl Rast hoe dankbaarheid je hart opent zodat je – door jouw ‘zijn’ – de dag zegent.

de weg naar verwondering

Voor deze workshop van een uur koos ik als kader de vier niveau’s van betrokkenheid van Alan Seale (Drama, Situatie, Keuze en Mogelijkheden) en Theory U. Dit was voor een van de deelnemers reden om zich te ergeren. Aan het eind van het uur wilde ze wel graag de desbetreffende flip meenemen omdat ze hier nog voor zichzelf mee aan de slag wilde. Mijn goede vriendin Marjolijn Punt legt in haar blog over heel mooi uit hoe je dat kunt doen: Blog over het DiSCO model van Alan Seale

“Verwondering: even stil staan bij iets wat altijd gewoon leek,
je ervaart het nu als klein wonder. Daardoor ben je overdonderd,
je voelt niet de behoefte om iets te zeggen, je bent er een beetje stil van”.
Gevonden op quizlet.com afdeling levensbeschouwing

In kleine groepjes werden enthousiast verhalen over verwondering gedeeld. Aan het eind van het uur blijkt dat de hoop meer dan waargemaakt is en we eindigen met voorbeelden hoe je ook liefde en aandacht in het dagelijks leven meer ruimte kunt geven.

Alsals je echt tijd voor jezelf wilt kom dan 8 tot 10 december naar Vlierhof voor een paar dagen winterwandelen in combinatie met geleide meditaties. meer informatie vind je hier

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Voel je potentieel! Stap vanuit je toekomst het heden in.

Dit is de titel van de volgende bijeenkomst van het Spiritueel Ondernemersnetwerk (SON) op dinsdag 21 november. Bij de vorige bijeenkomst van dit netwerk maakte ik deel uit van een subgroepje van 5 waarvan 2 anderen ook een of meerdere trainingen van Alan Seale hadden gevolgd. Omdat ik graag meer samen wil werken heb ik ze de volgende dag gevraagd of ze interesse hadden in samen een workshop maken. Theo (de oprichter van het SON) gevraagd of hij interesse had in een workshop gebaseerd op het werk van Alan Seale.

En zo is een samenwerking ontstaan die we op dinsdag 21 november voor het eerst gaan uitproberen. De bijeenkomsten van het SON vinden doorgaans plaats in de prachtige zaal van Samaya in Werkhoven.

Wat kun je verwachtten? Deze bijeenkomst gaan we aan de slag met het werk van Alan Seale, transformational presence.

Transformational presence is volgens zijn boek: Een staat van zijn, waarin iemand leeft, leidt, werkt en aan het leven deelneemt vanuit een diepgaande afstemming op zijn/haar ziel, zijn/haar zielsmissie of levensdoel, en het grotere Bewustzijn. Deze Presence opent de deur naar het grotere potentieel dat ligt te wachten om op elk moment, in elke situatie of in elke omstandigheid, te voorschijn te komen; en kan je maken tot hoeder van het potentieel, zodat dit zich kan manifesteren.

Waarschijnlijk herken je dit wel: Je loopt tegen een lastige situatie of omstandigheid aan. Die wil je het hoofd bieden. Vragen als ‘Wat moet ik nu doen?’, ‘Hoe pak ik het aan?’, ‘Aan wie ligt dit eigenlijk?’ wil je beantwoord zien. Deze voor het hoofd logische vragen missen de verbinding met jouw kern of ziel en met jouw potentieel.

Door vanuit contact met je kern te vragen: ‘Wat laat deze situatie mij zien? Wat wil hier gebeuren?’ en ‘Wie vraagt ‘het’ mij te zijn?’ ontdek je het potentieel in de situatie en kun je intuïtief aanvoelen wat jouw volgende stap is.

Onder begeleiding van Anne-Marie Reimert, Marc Faber en Marga Wijman gaan we aan de slag met praktische tools van Transformational Presence. Je stapt in de kracht en energie van het potentieel. Het wordt helder wat de situatie van je vraagt, hoe je je dient te verhouden tot dat potentieel en je krijgt zicht op de concrete eerste stap(pen) die je kunt zetten.

Kijk, om alvast in de sfeer te komen, eens naar dit inspirerende filmpje van Alan Seale

Weten hoe het de vorige keren was? Lees dan de verslagen van vorige bijeenkomsten.

Locatie: Samaya, Werkhoven.

Programma:

13:30 – 14:00 zaal open voor ontvangst
14:00 – 17:00 Netwerkbijeenkomst/workshop
17:00 – 18:00 Netwerkborrel/informeel napraten

De kosten bedragen €39 incl. BTW.

Opgeven doe je op de website van SON

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Welke wolf wint? Verslag van een kloosterweekend

Op verzoek van de regio Den Haag van het Jacobsgenootschap heb ik een weekend over de reis naar binnen georganiseerd met als titel ‘Kloosterweekend met hart en ziel’. Op donderdagmiddag maak ik een wandeling met Broeder Bram. Tot voor kort ‘opperhoofd’ van deze congregatie te Huijbergen. Sinds kort is er een nieuw bestuur, dus Broeder Bram is werkeloos, een vrij man. Hij vertelt dat vrijheid een rouwrandje heeft. Zoals elke keer hebben we een mooi gesprek over wat ik probeer te doen en hoe dat wonderwel past bij zijn franciscaanse traditie. Op vrijdagmorgen leg ik een labyrint voor het oudste deel van het kloostercomplex.

Hieronder een link naar de filmpjes die de deelnemers voorafgaand aan het weekend hebben ontvangen:

ego en ziel partnerschap Alan Seale

art of possibility

En Broeder Steindl Rast legt uit hoe we elk moment dankbaar kunnen zijn voor de kansen die zich aandienen. Ook als het tegenzit kunnen we reageren op de keuzes en kansen die zich aandienen.

Broeder David Steindl Rast over dankbaarheid

Fusionprogramma
Al jaren wandelen Marjolijn Punt en ik op zondagmorgen en hebben gesprekken over ons werk. Zij is psycholoog en coacht en traint vanuit de positieve psychologie. Mijn achtergrond is organisatie ontwikkeling De wisselwerking tussen systeem en individu is een gezamenlijke interesse. Zij levert een theoretisch kader voor de ervaringen tijdens mijn pelgrimstochten. Daarnaast is er mijn religieuze/spirituele roots gevoed door de benedictijnen en Alan Seale. Er zit een overlap in deze benaderingen en langzaam ontstaat een fusion die zeer interessant is. De kaarten met krachten zijn afkomstig van het bureau van Marjolijn Punt. Meer informatie over coaching en opleiding in dit gedachtegoed  Bureau voor positieve psychologie.

Verlangen “Mijn zoeken is voorbij. Dat wat ik zocht laat zich overal vinden. het heeft mij allang gevonden” Citaat uit Melodie een vertelling over het verlangen van Margreet Meijer. Margreet is o.a. redacteur voor het blad Herademing over mystiek.

Een intensief proces
Vrijdagmiddag komen er 9 deelnemers binnen met allen hun eigen verwachtingen en hoop voor dit weekend. De één heeft geen tijd gehad voor de voorbereidende filmpjes en vragen, de ander is ziek maar probeert het toch. Twee mensen hadden zich ingesteld op een weekend wandelen en zijn verbaasd dat we niet zoveel mogelijk naar buiten gaan. Ze zoeken nog even de nieuwsbrief van het genootschap op en zien dat de aankondiging inderdaad een weekend gericht op de reis naar binnen vermeld. Ze besluiten toch mee te doen en één van de twee zegt zondagmiddag het programma als een cadeau te hebben ervaren. Dat is fijn. Vrijdagmiddag ontstaat al snel een hechte groep. Op de vraag wat bezieling voor jou betekent, komen mooie antwoorden. Soms verassen mensen zichzelf.

De man die bij aanvang al klachten had, neemt zaterdagmorgen toch afscheid. We blijven met 8 deelnemers over. In mijn voorbereiding had ik alleen de vrijdagmiddag tot in detail voorbereid met een aantal opties voor het vervolg. Dit afhankelijk van waar de deelnemers mee komen. Er is een yoga docent aanwezig die gelukkig een aantal oefeningen wil verzorgen waardoor ik met zijn oefeningen mee kan doen en daarna ontspannen deelnemers heb. Zaterdagmorgen ga ik verder met een verhaal waarin ze in twee tallen krachten kunnen ontdekken. Geholpen met een kaart van de VIA (Virtues in Action) gemaakt door Bureau voor positieve pscychologie.

Zaterdagmiddag gaan we naar buiten en doe ik onderweg een geleide meditatie over ziel en ego van Alan Seale. Ze zitten nog niet helemaal in mijn systeem dus ik lees ze voor. Hiervoor maak ik gebruik van een ipad. Helemaal soepel gaat dat nog niet. Op verzoek van een van de deelnemers haal ik het tempo omlaag. Daarna volgt een deel van de groep de meditatie en een paar deelnemers ‘kunnen’ mijn stem niet volgen danwel ‘hebben niets met geleide mediaties’. Dat zijn van die momenten waarop ik graag even met iemand zou hebben overlegd. Ik besluit de deelnemers een item uit het bos mee te laten nemen dat voor hen staat voor dat wat het allerbelangrijkste is.

Met dit item lopen ze het labyrint. Waarbij ik meegeef dat het naar binnen lopend gaat om loslaten. In de kern om ontvangen/ontvouwen en op de terugweg om toelaten dat wat tot je wil komen. Als we klaar zijn met het labyrint is het tijd voor de Vespers.

Zondag besluit ik toch nog een geleide meditatie te doen voor diegenen voor wie ze wel werken. Er is één vrouw die besluit niet deel te nemen. Haar vraag ik een deugdenkaart uit te zoeken en terug te komen als wij klaar zijn met de geleide meditatie. Plenair is dan de vraag hoe deze deugd kan helpen om deze dag/dit weekend tot een succes te maken.

Een oude man vertelt het verhaal van de goede en slechte wolf aan zijn kleinzoon. Elk mens heeft een goede en een slechte wolf in zich. De beide wolven vechten met elkaar. Het jongetje kijkt zijn opa aan en vraagt: “welke wolf wint?” De oude man zegt: de wolf die jij voert wint. Een van de deelnemers aan het eerste kloosterweekend  met hart en ziel vertelt dit verhaal als ik aan het opruimen ben.

Conclusie: ik ga nog een redactieslag over de geleide meditaties doen en oefenen met tempo en gebruik van ipad…… Heel moe en heel voldaan ga ik naar huis. Er is nog wel wat ruimte voor verbetering in de communicatie voorafgaand zodat mensen niet denken dat ze vooral gaan wandelen, in de geleide meditaties zelf, hoe ik ze breng en dat het ok is als dit niet de vorm voor jou is. Benieuwd naar de terugkoppeling vanuit het Genootschap.

Hierna volgt het verslag van een van de deelnemers:

“Op vrijdag verzamelt zich een groep van 9 mensen in Huijbergen voor een weekend vol bezinning en persoonlijke groei. Bij de kennismaking blijkt al snel dat de groep erg divers is. Er zijn mensen die een wandelweekend verwachten, maar dat wordt het niet blijkt bij de introductie. Vooral werken aan je zelf: ontdekken waar je krachten zitten, inventariseren wat je behoeftes zijn en wat je eigen identiteit is.
Een reis vanuit het verleden naar het heden en dan naar de toekomst.
We beginnen met enkele oefeningen, die er voor zorgen, dat de deelnemers zich bij elkaar veilig gaan voelen. We interviewen elkaar over bezieling: wat houdt het in voor je, wanneer heb je dat ervaren, wat betekende dat voor je en waar wil je meer van.
Aandachtig luisteren met een open mind en respect voor de ander.
Er is geen avondprogramma, dus na de maaltijd zijn we vrij om te doen wat we willen.
Het ritme van het kloosterleven bepaalt voor een belangrijk deel de dag indeling.
Op zaterdag beginnen we weer met een workshop. Helaas moeten we van één deelnemer al afscheid nemen om gezondheids-reden. We hebben een yoga leraar onder ons, die een aantal oefeningen met ons doet om verder te ontspannen, waarna we het onderwerp verder uitdiepen. ’s Middags is het mooi weer geworden en gaan we een wandeling maken met de groep. Onderweg hebben we een geleide meditatie. Dat ging niet helemaal goed, maar na een terugkoppeling verliep het goed. Niet iedereen kon daar iets mee. Aan het eind van de wandeling hebben we door een labyrint gelopen dat Anne-Marie met zaagsel had gemaakt op het grasveld. Ook dat was voor sommigen een nieuwe ervaring. In de avond was er een gesprek met franciscaan Broeder Bram over bezieling in het kloosterleven, waar met veel aandacht aan werd deelgenomen.
Op zondag beginnen we weer met wat yoga oefeningen en daarna een geleide meditatie. Na nog wat andere oefeningen zat iedereen wel vol. De middag werd besteed een reflectiekaart en de evaluatie van het weekend. Een inspirerend weekend wat mij betreft, waar ik Anne-Marie en de andere deelnemers graag voor bedank. Voor mij zeker voor herhaling vatbaar.

Niko van Hagen”

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

IK FLOREER, JIJ FLOREERT, WIJ FLOREREN

Dit is de titel van het artikel dat Henk Murraij heeft gemaakt over de retraite Floreren voor pelgrims. De Jacobsstaf wilde het niet plaatsen omdat het te weinig kritisch was. Zowel titel als onderstaande tekst heb ik letterljk overgenomen. Alleen de namen van de overige deelnemers heb ik eruit gehaald.

Artikel geschreven door Henk Murraij:
Klokslag 12.30 uur komt de gastenbroeder binnengereden met het warm eten.
Het is een gewoonte bij de broeders van Huijbergen dat er tussen de middag warm gegeten wordt. Wij zijn er een midweek te gast.
Dat “klokslag” een grote rol speelt deze week wordt gaande weg duidelijk.

Een weekje uit het dagelijkse leven, even uit de hectiek, weg van de snelweg.
Met z’n vieren nemen we deel aan een “retraite, floreren voor pelgrims”
Een retraite die wordt gegeven door Anne-Marie Reimert. http://www.ikfloreer.nu

Na het warm eten wordt het programma direct al, met goedkeuring van ons, omgegooid.
Aansluitend aan ons tijdelijk woonadres grenst het Theresiabos. Met een lange wandeling zetten we de middag in. Dat voelt direct al fijn aan.
In de bossen maken we nader kennis en al gauw laten we elkaar zien en voelen wat voor prachtige en pure pelgrims we zijn geworden door onze gewandelde tochten.
Alsof we even terug op tocht zijn, zo snel delen we “puur” onze verhalen met de nodige emoties.
Alle vier hebben we ruime ervaring in het pelgrimeren en zijn we toe om de ervaring die we onderweg hebben opgedaan te integreren in ons dagelijkse leven.

Het stipt op tijd beginnen en eindigen is nodig om structuur in ons leven te brengen. Ach, wij kijken niet zo nauw onderling en geven onze verhalen en elkaars aandacht de tijd die het verdient. Nee, dat is niet de bedoeling, we beginnen wanneer we beginnen en eindigen wanneer we eindigen. Daarna is het hoofd weer beschikbaar voor andere dingen. Gaandeweg gaan we begrijpen dat structuur een mooi iets is en je houvast geeft in het leven.

Met Anne-Marie gaan we aan de slag vol aandacht, respect en interesse.
Ons denken tillen we naar een hoger niveau. Ze weet ons op een speelse manier uit te leggen dat het hier gaat om omgeving, gedrag, vaardigheden, overtuiging, identiteit en spiritualiteit.
De levenskunst komt voorbij……
“Ik gun je de Rust om te accepteren wat je niet kunt veranderen
De Moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen
En de Wijsheid om het onderscheid te maken”.
Met aandacht leven, hoe mooi is dat? Wij krijgen van haar mee hoe we dit meer en vol aandacht kunnen doen. Er met volle aandacht voor de ander zijn, dat geeft niet alleen de één maar ook de ander een gevoel van grote waardering.
Onze sterke krachten en zwaktes worden in beeld gebracht om beter in te zetten en te benutten.

Ieder van ons heeft wensen voor de toekomst, dingen die we het liefs doen.
Met elkaar brengen we onze doelen in kaart en zetten we ze om in concrete acties.
Een labyrint werd aangelegd om met onze levensvragen op pad te gaan op deze verkorte “pelgrimstocht”. Het labyrint geeft antwoorden en inzichten om onze “hobbels”, voor zover die er zijn, te kunnen nemen. Het geeft ons vertrouwen zogezegd.
Een rondleiding van één van de broeders in het museum geeft een extra tintje aan deze week. Zo ook een mooi en broos gesprek met de broeder overste over het kloosterleven van toen en nu, wat hem bezielde om broeder te worden en zijn worstelingen in het leven. “Accepteer jezelf zoals je bent” geeft hij ons mee.
Een mooi mens de broeder overste.

We mogen deelnemen aan het gebed in de vroege ochtend en op het eind van de middag waar ook de broeders gebruik van maken.
Het is mooi te zien hoe zij stipt op tijd beginnen en eindigen.
Ja, we krijgen al aardig door…… beginnen wanneer je begint en eindigen wanneer je eindigt.

Op vrijdagochtend sluiten we het programma en schrijven elkaar een kaart met ieders prachtige eigenschappen.
Een waar cadeautje om mee naar huis te nemen.

En wat namen we nog meer mee naar huis?
Een waardevolle week waarbij we even weg van de snelweg snel onze ziel bereikten en voedden.
Wat zijn wij in no time deze week een hecht stel geworden.
Wat hebben wij, vanuit hart en ziel, gedeeld deze week.
Wat een cadeautje.
Anne-Marie zette haar gave, haar tools in op onze persoonlijke ontwikkeling.
Er is een verschuiving gemaakt van het bewustzijn naar een dieper niveau, over wie we zijn, wat we willen gaan doen en de rest van ons leven.

Verrijkt verlaten we, vrijdagmiddag, na het warm eten, en na het afscheid nemen van elkaar, Huijbergen.
Anne-Marie heeft ons hogerop geholpen.
Chapeau Anne-Marie Reimert.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een kikker is een kikker, toch?

Het was een enerverend weekend wandelen van je hoofd naar je hart. Met een boel hobbels en kuilen die al dan niet omzeild werden. En een prachtige rol voor kikkers. In dit blog een verslag van een proces dat donderdagavond begint met drama en zondagmiddag eindigt met kans.

Drama (gebabbel over wiens schuld het is)
Afgelopen donderdag – ondanks onhandigheid ten gevolge van karpaaltunnelsyndroom – mijn huis tijdig en schoon overgedragen aan de huurders. Daarna een dubbele verjaardag in een park in Rotterdam en ’s avonds door naar Vlierhof voor een weekend wandelen naar je hart. Een van de deelneemsters rijdt met me mee.

Rond 22:00 uur komen we moe aan. De receptie is niet bemand. Ik weet dat we in het Seminarhuis overnachten en dat er een andere groep is. Ik besluit onze bagage alvast in de hal van de opgang naar de kamers te zetten. Nog voordat we de deur kunnen openen, steekt een vrouw haar hoofd om de hoek en zegt op bitse toon: “wij zijn hier stil”. Ik ben gelukkig te moe om hardop te zeggen wat er door mijn hoofd gaat: “hoe kan het dan dat ik je hoor”. Maar de deelneemster die met mij meegekomen is, is doof aan één oor en vraagt – op luide toon – wat er gezegd werd. Ik ben zo moe dat ik volsta met naar beiden een  ‘stop-gebaar’ te maken. De ‘stille dame’ zegt dat ze op zoek gaat naar iemand van Vlierhof, dat vind ik een goed plan. Gelukkig vinden we Leo. Hij wijst ons onze respectievelijke kamers en we spreken af de volgende ochtend om 08:00 uur op de begane grond te ontbijten.

Vrijdagmorgen iets voor 08:00 geen teken van leven in het Seminarhuis. En nog geen mogelijkheid tot ontbijten. Ik ga eerst even Jut uitlaten. Bij terugkomst, bleek Leo mijn deelneemster gezegd te hebben in het Seminarhuis op mij te wachten. Tot haar verbijstering en ontzetting reageerde niemand op haar vriendelijke goedemorgens. Ze is per ongeluk in de groep nors zwijgende dames beland. Eén van hen is zo vriendelijk te vertellen wat er aan de hand is en Leo realiseert zich dat er een vergissing is gemaakt voor wat betreft de locatie. Hij neemt ‘mijn deelneemster’ mee naar het hoofdgebouw waar iedereen vriendelijk goedemorgen zegt.

Na het ontbijt ga ik in beraad met degenen op Vlierhof die zich verantwoordelijk voelen voor de kamers, het eten en de afspraken die met mij zijn gemaakt. Ik heb de afspraak dat mijn groep een eigen ruimte heeft. Maar welke? Het wordt het Voorhuis. We spreken af dat wij daar ook onze maaltijden gebruiken zodat we alleen voor overnachting in het Seminarhuis hoeven te zijn. De rest van de ochtend besteed ik aan het inrichten van deze heerlijk koele ruimte voor een warme zomerse middag. Ik hang een flip-over voor het glas van de deur om de warmte buiten te houden en om mijn deelnemers te laten weten waar ze welkom zijn. Ik spreek af dat de vrijwilligers een omweg maken en begin met het schrijven van een paar flip overs. Anutosh meldt zich tegen lunchtijd en zegt dat zijn goede oog achteruit gaat. Anutosh heeft 1 oog verloren en nu verliest hij het zicht van het ‘goede oog’.

Situatie (feiten en hoe kunnen we het oplossen)
Vrijdagmiddag om 14:00 uur begin ik met de kennismaking met elkaar, het programma en Vlierhof. Gezien de weersverwachting en gezondheid van deze en gene besluiten we in ieder geval wandelingen met schaduw en mogelijkheid tot bekorten uit te kiezen. Ik introduceer ‘willen wat je doet’ en ‘zijn waar je bent’ als korte wegwijzers voor levenskunst: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te leren kennen. We doen een oefening wijzen naar dingen en hun naam noemen. Daarna wijzen naar dingen en iets totaal anders zeggen. Daarna wijzen naar dingen of mensen en zeggen wat deze dingen of mensen van je vragen. Dat levert een eerste beeld op over perceptie. Ik haal mijn toestemming tot Blijmoedig blunderen van stal en vermoed dat ik dat nodig ga hebben. Bovendien mogen anderen dan ook blijmoedig blunderen. Zolang het lukt om blijmoedig te blijven komt het vast goed. Er zijn voor mij meerdere processen te begeleiden of los te laten en op zijn minst om me toe te verhouden:
– Vlierhof met diverse groepen die allen hun eigen dynamiek hebben
– Programma om deelnemers meer vanuit hun hart en ziel hun ego in te laten zetten
– Anutosh die blind wordt en soms tegen mijn koers ingaat
– Het weer en mijn eigen vlagen van onrust en opvliegers zowel letterlijk als figuurlijk
– Juta die daar tussendoor zich overigens voorbeeldig gedraagt
– oh ja en last but not least een groepsproces

Keuze (wie kies ik hier te zijn?)
We wandelen en Anutosh heeft als voornaamste taak om ons naar mooie plaatsen te leiden. Onderweg doe ik dan af en toe een energetische oefening of een geleide meditatie. Een ademhalingsoefening uit Dru yoga om een beetje af te koelen deed het zeer goed. Gaandeweg de middag bleek dat Anutosh echt weinig ziet en zelf niet altijd weet wat hij wel en niet ziet. 2 van de 3 deelneemsters hebben geen/weinig ervaring met meditatie en één heeft heel veel ervaring. Het wordt een interessant weekend.

Drama, keuze en de kracht van een groep
Zaterdagmorgen tijdens het ontbijt ontstaat een grappige voorstelling: één deelneemster heeft genoten van een prachtig gratis concert van de kikkers. Een ander heeft een vreselijke nacht gehad, vooral omdat ze niet kon slapen door al die kikkers. Ze hebben zelf onwaarschijnlijk veel plezier over de verschillen en ik verwonder me weer over hoe de samenstelling van een groep nooit willekeurig lijkt te zijn. Ter plekke besluit ik straks te beginnen met een oefening luisteren: 10 minuten praten waarbij de ander er alleen maar is en zelfs niet reageert maar wel met al haar/zijn aandacht erbij blijft. Dan mag degene die begon met luisteren 5 minuten praten over wat er in haar/hem omgaat, daarna mag degene die begon 5 minuten en tenslotte mogen ze 5 minuten uitwisselen. Daarna draaien de rollen zich om. Dit betekent dat een tweetal in totaal bijna een uur met volle aandacht naar de ander luistert of dat er met volle aandacht naar jou wordt geluisterd. Voordat we daaraan konden beginnen was er eerst nog de beslissing van iemand om niet mee te gaan. Deels omdat ze zich schuldig voelde dat ze de groep op zou houden. De anderen bleken dat echter niet zo te ervaren en hadden liever minder wandelen maar wel met allemaal dan meer wandelen met minder mensen. De ‘kikker-dames’ wilden geen oefening. Toen ik eenmaal buiten vertelde wat ik in gedachten had, wilden ze deze heel graag. De pauze in de Millinger Theetuin was ronduit zalig. Daarna hebben we nog een uurtje aan de rivier in de schaduw gehangen. Juta vond  een speelkameraad in een man wiens eigen hond helaas te oud was om nog mee te gaan op dit soort uitjes. Ik ben met jurk en al de rivier ingelopen en heb ook mijn sjaal kletsnat gemaakt. Het werd bijna koud…….

Kans wat wil hier ontstaan voor/door mij
Deze tweede dag eindigt bij een ‘wilderniscafé’ alwaar de dame die in de ochtend niet mee wilde, trakteert op een rondje omdat ze heel blij is geworden van toch meegaan. Er is een geanimeerde sfeer. Bij terugkomst staat het eten – op het tijdstip dat ik heb afgesproken – op tafel en smaakt overheerlijk. In de loop van de avond vallen we even terug in drama omdat de vrijwilligers karaoke doen en o.a. heel luid Deutschland Deutschland über alles zingen. Dit is teveel voor mijn deelneemster die eerst niet mocht praten van de ene groep en vervolgens niet kan slapen omdat een andere groep na 22:00 uur luid zingt. En dit lied is de druppel die de emmer doet overlopen. Ik ga naar de vrijwilligers om ze te vragen of ze zich realiseren dat anderen niet kunnen slapen. Ze verontschuldigen zich en draaien het geluid naar beneden en beloven me binnen een half uur te stoppen.

Resultaat?
Zondag is het zo mogelijk nog wat warmer en Anutosh ziet nog wat minder. Twee van de vier dames (waaronder ik) hebben de nacht veelvuldig op het toilet doorgebracht. We verdwalen. Er is geen toilet en buiten plassen is niet voor iedereen een optie. We vinden wel een bankje in de schaduw en ik doe nog wat geleide meditaties. We eindigen met het creëren van een nieuw realiteitsveld waarbij je letterlijk in de energie van je toekomstige zelf stapt die precies gerealiseerd heeft wat jij wilt creëren. Een van de deelneemsters stapte vol overtuiging in haar toekomstige zelf en begon ter plekke te stralen. Een andere had wat last van een paar mensen die op een bankje waren gaan zitten kijken wat dat groepje nu toch aan het doen was. Verderop was een concert begonnen in de muziektent. Waar we even naar hebben liggen luisteren.

Feed forward
In een afsluitend rondje spreekt een ieder waardering uit voor de prachtige plekken waar Anutosh ons naartoe heeft geleid. Voor de sfeer op Vlierhof en een heel mooi groepsproces. Alsmede dat het is gelukt om van heel breed toch uit te komen bij een resultaat waar een ieder mee naar huis kan gaan. De tip zelf nog wat meer rust te vinden neem ik ter harte. Ik ben zo moe dat ik eerst uitgebreid bij de buren wil eten voordat ik terug ga rijden. Tijdens het eten realiseer ik me hoe gaaf het is dit soort dingen te kunnen doen. Ik hoop dat het lukt om dit programma eens per kwartaal op Vlierhof te doen. Ik zie het potentieel van zowel Vlierhof, dit concept, mijn rol daarin en word er blij van. Het is prachtig om eens per kwartaal een weekend op Vlierhof te verblijven. Ik hoop van ganser harte dat Leo en Mirjam er blijven ook nadat hun baby in augustus wordt geboren. De ooievaars met hun 4 jongen en een jong stel met een zeer prettige energie die samen een kind krijgen op deze bijzondere plek, stemt mij hoopvol.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Zijn en doen: de dans tussen ziel en ego

Afgelopen week een training (transformational presence) gevolgd. Naast willen wat je doet (het motto van Marjolijn Punt voor haar bureau voor werk en levenskunst) heb ik aan levenskunst toegevoegd: ‘zijn waar je bent’. En dan kiezen als het even niet klopt. Dus doe je iets wat je niet wilt of ben je ergens waar je niet wilt zijn, kun je iets anders gaan doen of ergens anders naartoe gaan. Of je houding veranderen. Komen we toch weer bij een oude griek uit die zei dat levenskunst is: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en dat het van wijsheid getuigt als je die dingen uit elkaar kunt houden.

Niveau’s van betrokkenheid van Alan Seale.
Het eerste niveau is Drama, vraagt naar wiens schuld het is. De media en de meeste gesprekken bij koffieautomaten spelen zich op dit niveau af. Het tweede niveau is Situatie, vraagt naar de feiten. Beide niveau’s zetten jezelf of de ander ‘vast’. Het derde niveau is Keuze en vraagt naar wie jij wilt zijn in deze situatie. Het vierde niveau is Kans en de bijbehorende vraag is wat er wil ontstaan voor (of door) jou. Wat is jouw bijdrage?

De training was het laatste deel van mijn ‘reïntegratietraject’  en een mooie intensieve manier om mijn schaterlach weer terug te vinden. Waarbij de overgang nog niet overgegaan is waardoor ik af en toe zelf verrast wordt door emotioneel drama. Lastig om mee te dealen en lastig voor anderen om zich toe te verhouden. Daarnaast een bevestiging dat ik inderdaad op de goede weg ben. Maar nog veel te leren heb als het gaat om te leven vanuit keuze en kans. Ook een paar behulpzame nieuwe werkvormen opgepikt die ik ga testen tijdens het volgende weekend wandelen naar en leven vanuit je hart. Vrijdag 26 tot en met zondag 28 mei op Vlierhof en je kunt je nog opgeven!

Nog twee behulpzame beelden: wees als een eend en niet als een hond. Beiden worden nat, maar als een eend uit het water komt, glijden de druppels van zijn vette verenkleed. Een hond daarentegen schudt zich uit waardoor alles en iedereen in de directe nabijheid nat wordt.

Ziel en ego hebben elkaar nodig
Ziel of essentie/kern kun je vinden in intuïtie, creativiteit, relaties, energie, potentieel, proces, eenheid. Het ego is het domein van de persoonlijkheid, het intellect, vorm, resultaat, onderscheid als beter, slechter, groter, kleiner. De ziel oordeelt niet maar maakt wel onderscheid in die zin dat de ziel heel goed weet wat voor jou goed of passend is. Een volgend behulpzaam beeld is dat van een schip. De kapitein is de ziel, die weet waar het naartoe moet/mag. De bemanning is zeker ook zeer belangrijk omdat die ervoor zorgt dat er daadwerkelijk iets gebeurt. Een schip zonder kapitein is stuurloos en schip zonder bemanning komt ook nergens. Beiden zijn belangrijk en het is zaak voldoende naar het ego te luisteren en voldoende tijd en ruimte aan het ego te besteden om de dingen gedaan te krijgen.

Floreren
Kleine check of floreren en levenskunst de lading nog dekken en mijn pelgrim state of mind hier wel bij varen. Je floreert als je positieve emoties (en daar valt alle genieten onder) en relaties voedt. Betrokkenheid en zingeving en resultaten bereiken. Ja zowel ziel als ego komen aan bod. En dan de benedictijnen: elke dag aandacht aan inspiratie (voeding voor de ziel), voor ontspanning en voor werk (ego).

Nu nog meer compassie oefenen. Zodat ik mild word en blijf voor mezelf en voor anderen. Compassie is gebaat bij voelen. Een simpele oefening is dagelijks 5 minuten eerder wakker worden en die minuten besteden aan ‘voelen’.

oei ik groei

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wat als je jouw pad gevonden hebt?…

Dan loop ik erop zolang het duurt. Ik ben net terug van een intensieve retraite Floreren voor Pelgrims als ik bij het uitlaten van mijn hond me realiseer hoe goed ik het heb. Ik voel me rijk, bevoorrecht en dankbaar. Een oude man op een scootmobiel roept van verre dat ik mijn hond bij me moet houden. Ik roep Jut en loop met haar keurig naast me naar de oude man. Hij haalt Jut aan en zegt dat hij een groot dierenvriend is maar zijn brood ligt op de stoel. Dan zegt hij: ” wat hebben we het goed en wat heb je een leuke toet”. Hij heet Wim Geluk en komt hier om te vissen en van alles wat groeit en bloeit te genieten. Hij zegt dat hij heel zijn leven zijn naam probeert te delen. Als hij wel kan lopen en zijn kamergenoot niet, haalt hij een glaasje water. Hij kijkt mij aan en zegt “ik kan zien dat u ook deelt, wat deelt u?”. Ik vertel dat ik net terug ben van een week floreren voor pelgrims en heel dankbaar ben dat ik dit mag en kan doen.

En wat is dan dit? Dit is een prachtige week waar we met een aantal pelgrims te gast zijn bij de broeders van Huijbergen. De gemiddelde leeftijd van de broeders is 80. Uit alles wat ze doen blijkt aandacht voor detail en liefde om wat ze doen zo goed mogelijk te doen. Dagelijks zijn er twee diensten die stipt op tijd beginnen en stipt op tijd ook weer eindigen. Elke dienst duurt maar 15 minuten. Maar wat een rust en ruimte geven deze kwartiertjes om de aanvang en het einde van de werkdag te markeren. Elke middag staat het eten stipt om 12:30 klaar. De kok gebruikt al haar creativiteit om een smakelijke maaltijd op tafel te zetten ondanks een paar diëten. Mijn dagdelen probeer ik ook stipt op tijd te laten beginnen en eindigen zodat een ieder tijd voor zichzelf over heeft en kan deelnemen aan de diensten. En ik ook nog mijn hond tussen de bedrijven door kan uitlaten. De structuur maakt dat er een enorme rust en ruimte ontstaat.

De zondag voor aanvang van de retraite tijdens een wandeling met mijn lieve vriendin Marjolijn, vraagt ze me wat er is want ik ben minder open dan ze van me gewend is. Ik vertel dat ik me zorgen maak over of ik het wel kan een hele week met een groep zo’n intensief proces begeleiden als ik zelf niet in balans ben. En dat ik inschat dat bijna alle deelnemers gewend zijn zelf de touwtjes in handen te nemen. We komen uit op dat ik gelijk vanaf het begin de lead moet pakken en de groep uitnodigen in het gewenste proces.

Op maandag belt één van de deelnemers dat hij ziek is en in de loop van de middag gaat komen. Ik besluit dan dinsdagmorgen met het inhoudelijke deel van het programma te starten. Maar de kennismaking begint natuurlijk op maandagmiddag al. Ik vang op dat minimaal twee deelnemers vooral benieuwd zijn hoe ik het doe. Dinsdagmorgen meldt de afwezige deelnemer dat hij zich toch niet goed voelt en belooft me dat hij voor de zekerheid bij een dokter langs zal gaan. Ik begin met het meest open, kwetsbare begin dat er mogelijk is en adresseer mijn zorgen één op één en expliciteer verwachtingen ten aanzien van zelf verantwoordelijkheid nemen voor het eigen proces.

De deelnemers hebben zich verheugd in niets hoeven, maar willen ook mijn programma. De afgelopen weken ben ik alles behalve in balans. Bij yoga word ik overweldigd door golven ondefinieerbaar verdriet. Maar hoe kan ik een hele week lang een groep begeleiden naar floreren als ik de helft van de tijd zelf niet weet waar ik ‘uithang’?. Ik ben immers mijn belangrijkste ‘instrument’. Er zit maar één ding op: open zijn over mijn eigen proces en blijmoedig durven blunderen.

 

Als vanzelf ontstaan er 3 motto’s: levenskunst is willen wat je doet (van Marjolijn Punt), durf blijmoedig te blunderen. (helemaal van mezelf) en één van de deelnemers heeft een collega die te pas en te onpas roept: tachtig is

prachtig. En natuurlijk de elementen van floreren, levenskunst als in de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te kennen.

Ik laat heel veel van mezelf zien en probeer liefdevol de structuur erin te krijgen. Gezien mijn hormonale handicap lukt dat niet altijd even charmant maar we hebben een afspraak om elkaar daar dan weer liefdevol op te wijzen en eenieder is verantwoordelijk voor zijn/haar eigen gevoelens. Ze proberen me dus ook niet te redden en ik blijk prima een coherent verhaal te kunnen vertellen met interactie en af en toe helemaal in de emotie te zitten. De deelnemers waarderen zowaar al deze emotie. Ze zouden nog liever zien dat ik niet werk maar ja ze willen wel de inhoud en de effecten van mijn ‘werk’. Dus dat gaat niet. Er ontstaat een groepsproces ‘uit de tekstboeken’ en ieder maakt zijn/haar eigen proces door. De regelmaat en liefdevole aandacht van de broeders biedt een bedding waarin floreren wel wil stromen.

Een van de broeders geeft de deelnemers een rondleiding door het museum en een andere broeder is zeer openhartig over zijn leven in een kloostergemeenschap. Een derde laat me weten dat hij zich helaas niet goed genoeg voelt om een praatje te komen maken. Hij heeft het gevoel dat de mensen die naar mijn retraites komen heel open zijn zodat hij er als mens ook helemaal mag zijn. Op vrijdagmorgen krijg ik het bericht dat de zieke deelnemer een spoed hartoperatie heeft gehad en gelukkig nog net op tijd bij de dokter was geweest. We eindigen met onze dank aan alle betrokkenen opschrijven en overhandigen.

Een van de deelnemers geeft me het volgende terug: “Het is niet voor niets dat de “kosmos”ons bijeen bracht. Wat een cadeautje. Wat een gave heb jij en wat een prachtig programma heb jij neergezet. Je weet anderen hiermee en met je eigen kwetsbaarheid te laten floreren.” Hij gaat een verslag voor de Jacobsstaf maken. Ik kijk er met blijde verwachting naar uit.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen