Zijn en doen: de dans tussen ziel en ego

Afgelopen week een training (transformational presence) gevolgd. Naast willen wat je doet (het motto van Marjolijn Punt voor haar bureau voor werk en levenskunst) heb ik aan levenskunst toegevoegd: ‘zijn waar je bent’. En dan kiezen als het even niet klopt. Dus doe je iets wat je niet wilt of ben je ergens waar je niet wilt zijn, kun je iets anders gaan doen of ergens anders naartoe gaan. Of je houding veranderen. Komen we toch weer bij een oude griek uit die zei dat levenskunst is: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en dat het van wijsheid getuigt als je die dingen uit elkaar kunt houden.

Niveau’s van betrokkenheid van Alan Seale.
Het eerste niveau is Drama, vraagt naar wiens schuld het is. De media en de meeste gesprekken bij koffieautomaten spelen zich op dit niveau af. Het tweede niveau is Situatie, vraagt naar de feiten. Beide niveau’s zetten jezelf of de ander ‘vast’. Het derde niveau is Keuze en vraagt naar wie jij wilt zijn in deze situatie. Het vierde niveau is Kans en de bijbehorende vraag is wat er wil ontstaan voor (of door) jou. Wat is jouw bijdrage?

De training was het laatste deel van mijn ‘reïntegratietraject’  en een mooie intensieve manier om mijn schaterlach weer terug te vinden. Waarbij de overgang nog niet overgegaan is waardoor ik af en toe zelf verrast wordt door emotioneel drama. Lastig om mee te dealen en lastig voor anderen om zich toe te verhouden. Daarnaast een bevestiging dat ik inderdaad op de goede weg ben. Maar nog veel te leren heb als het gaat om te leven vanuit keuze en kans. Ook een paar behulpzame nieuwe werkvormen opgepikt die ik ga testen tijdens het volgende weekend wandelen naar en leven vanuit je hart. Vrijdag 26 tot en met zondag 28 mei op Vlierhof en je kunt je nog opgeven!

Nog twee behulpzame beelden: wees als een eend en niet als een hond. Beiden worden nat, maar als een eend uit het water komt, glijden de druppels van zijn vette verenkleed. Een hond daarentegen schudt zich uit waardoor alles en iedereen in de directe nabijheid nat wordt.

Ziel en ego hebben elkaar nodig
Ziel of essentie/kern kun je vinden in intuïtie, creativiteit, relaties, energie, potentieel, proces, eenheid. Het ego is het domein van de persoonlijkheid, het intellect, vorm, resultaat, onderscheid als beter, slechter, groter, kleiner. De ziel oordeelt niet maar maakt wel onderscheid in die zin dat de ziel heel goed weet wat voor jou goed of passend is. Een volgend behulpzaam beeld is dat van een schip. De kapitein is de ziel, die weet waar het naartoe moet/mag. De bemanning is zeker ook zeer belangrijk omdat die ervoor zorgt dat er daadwerkelijk iets gebeurt. Een schip zonder kapitein is stuurloos en schip zonder bemanning komt ook nergens. Beiden zijn belangrijk en het is zaak voldoende naar het ego te luisteren en voldoende tijd en ruimte aan het ego te besteden om de dingen gedaan te krijgen.

Floreren
Kleine check of floreren en levenskunst de lading nog dekken en mijn pelgrim state of mind hier wel bij varen. Je floreert als je positieve emoties (en daar valt alle genieten onder) en relaties voedt. Betrokkenheid en zingeving en resultaten bereiken. Ja zowel ziel als ego komen aan bod. En dan de benedictijnen: elke dag aandacht aan inspiratie (voeding voor de ziel), voor ontspanning en voor werk (ego).

Nu nog meer compassie oefenen. Zodat ik mild wordt en blijft voor mezelf en voor anderen. Compassie is gebaat bij voelen. Een simpele oefening is dagelijks 5 minuten eerder wakker worden en die minuten besteden aan ‘voelen’.

oei ik groei

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wat als je jouw pad gevonden hebt?…

Dan loop ik erop zolang het duurt. Ik ben net terug van een intensieve retraite Floreren voor Pelgrims als ik bij het uitlaten van mijn hond me realiseer hoe goed ik het heb. Ik voel me rijk, bevoorrecht en dankbaar. Een oude man op een scootmobiel roept van verre dat ik mijn hond bij me moet houden. Ik roep Jut en loop met haar keurig naast me naar de oude man. Hij haalt Jut aan en zegt dat hij een groot dierenvriend is maar zijn brood ligt op de stoel. Dan zegt hij: ” wat hebben we het goed en wat heb je een leuke toet”. Hij heet Wim Geluk en komt hier om te vissen en van alles wat groeit en bloeit te genieten. Hij zegt dat hij heel zijn leven zijn naam probeert te delen. Als hij wel kan lopen en zijn kamergenoot niet, haalt hij een glaasje water. Hij kijkt mij aan en zegt “ik kan zien dat u ook deelt, wat deelt u?”. Ik vertel dat ik net terug ben van een week floreren voor pelgrims en heel dankbaar ben dat ik dit mag en kan doen.

En wat is dan dit? Dit is een prachtige week waar we met een aantal pelgrims te gast zijn bij de broeders van Huijbergen. De gemiddelde leeftijd van de broeders is 80. Uit alles wat ze doen blijkt aandacht voor detail en liefde om wat ze doen zo goed mogelijk te doen. Dagelijks zijn er twee diensten die stipt op tijd beginnen en stipt op tijd ook weer eindigen. Elke dienst duurt maar 15 minuten. Maar wat een rust en ruimte geven deze kwartiertjes om de aanvang en het einde van de werkdag te markeren. Elke middag staat het eten stipt om 12:30 klaar. De kok gebruikt al haar creativiteit om een smakelijke maaltijd op tafel te zetten ondanks een paar diëten. Mijn dagdelen probeer ik ook stipt op tijd te laten beginnen en eindigen zodat een ieder tijd voor zichzelf over heeft en kan deelnemen aan de diensten. En ik ook nog mijn hond tussen de bedrijven door kan uitlaten. De structuur maakt dat er een enorme rust en ruimte ontstaat.

De zondag voor aanvang van de retraite tijdens een wandeling met mijn lieve vriendin Marjolijn, vraagt ze me wat er is want ik ben minder open dan ze van me gewend is. Ik vertel dat ik me zorgen maak over of ik het wel kan een hele week met een groep zo’n intensief proces begeleiden als ik zelf niet in balans ben. En dat ik inschat dat bijna alle deelnemers gewend zijn zelf de touwtjes in handen te nemen. We komen uit op dat ik gelijk vanaf het begin de lead moet pakken en de groep uitnodigen in het gewenste proces.

Op maandag belt één van de deelnemers dat hij ziek is en in de loop van de middag gaat komen. Ik besluit dan dinsdagmorgen met het inhoudelijke deel van het programma te starten. Maar de kennismaking begint natuurlijk op maandagmiddag al. Ik vang op dat minimaal twee deelnemers vooral benieuwd zijn hoe ik het doe. Dinsdagmorgen meldt de afwezige deelnemer dat hij zich toch niet goed voelt en belooft me dat hij voor de zekerheid bij een dokter langs zal gaan. Ik begin met het meest open, kwetsbare begin dat er mogelijk is en adresseer mijn zorgen één op één en expliciteer verwachtingen ten aanzien van zelf verantwoordelijkheid nemen voor het eigen proces.

De deelnemers hebben zich verheugd in niets hoeven, maar willen ook mijn programma. De afgelopen weken ben ik alles behalve in balans. Bij yoga word ik overweldigd door golven ondefinieerbaar verdriet. Maar hoe kan ik een hele week lang een groep begeleiden naar floreren als ik de helft van de tijd zelf niet weet waar ik ‘uithang’?. Ik ben immers mijn belangrijkste ‘instrument’. Er zit maar één ding op: open zijn over mijn eigen proces en blijmoedig durven blunderen.

 

Als vanzelf ontstaan er 3 motto’s: levenskunst is willen wat je doet (van Marjolijn Punt), durf blijmoedig te blunderen. (helemaal van mezelf) en één van de deelnemers heeft een collega die te pas en te onpas roept: tachtig is

prachtig. En natuurlijk de elementen van floreren, levenskunst als in de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te kennen.

Ik laat heel veel van mezelf zien en probeer liefdevol de structuur erin te krijgen. Gezien mijn hormonale handicap lukt dat niet altijd even charmant maar we hebben een afspraak om elkaar daar dan weer liefdevol op te wijzen en eenieder is verantwoordelijk voor zijn/haar eigen gevoelens. Ze proberen me dus ook niet te redden en ik blijk prima een coherent verhaal te kunnen vertellen met interactie en af en toe helemaal in de emotie te zitten. De deelnemers waarderen zowaar al deze emotie. Ze zouden nog liever zien dat ik niet werk maar ja ze willen wel de inhoud en de effecten van mijn ‘werk’. Dus dat gaat niet. Er ontstaat een groepsproces ‘uit de tekstboeken’ en ieder maakt zijn/haar eigen proces door. De regelmaat en liefdevole aandacht van de broeders biedt een bedding waarin floreren wel wil stromen.

Een van de broeders geeft de deelnemers een rondleiding door het museum en een andere broeder is zeer openhartig over zijn leven in een kloostergemeenschap. Een derde laat me weten dat hij zich helaas niet goed genoeg voelt om een praatje te komen maken. Hij heeft het gevoel dat de mensen die naar mijn retraites komen heel open zijn zodat hij er als mens ook helemaal mag zijn. Op vrijdagmorgen krijg ik het bericht dat de zieke deelnemer een spoed hartoperatie heeft gehad en gelukkig nog net op tijd bij de dokter was geweest. We eindigen met onze dank aan alle betrokkenen opschrijven en overhandigen.

Een van de deelnemers geeft me het volgende terug: “Het is niet voor niets dat de “kosmos”ons bijeen bracht. Wat een cadeautje. Wat een gave heb jij en wat een prachtig programma heb jij neergezet. Je weet anderen hiermee en met je eigen kwetsbaarheid te laten floreren.” Hij gaat een verslag voor de Jacobsstaf maken. Ik kijk er met blijde verwachting naar uit.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hoe oefen je compassie?

Bij het invoeren van tweets is er één per ongeluk als blog gepubliceerd. Het is een citaat uit Innerlijk Pelgrimeren van Christine de Vries: “Wanneer we ons oefenen in compassie naar onszelf en de ander wordt ons hart vanzelf een betrouwbaar kompas”.

Broeder Bram zegt hierover: dat is wel zo maar hoe oefen je compassie? Hieronder vind je een oefening in compassie van Christine de Vries.

Compassie voor anderen kun je overal oefenen waar je met mensen samenkomt. Op vliegvelden, stranden en in winkels. Probeer deze oefening uit op bekenden en op onbekenden. Richt jouw aandacht discreet op een persoon en zeg achtereenvolgens maar in alle rust deze vijf zinnen tegen jezelf:

  • Net als ik, is deze persoon op zoek naar geluk in zijn/haar leven.
  • Net als ik, probeert deze persoon lijden in zijn/haar leven te vermijden.
  • Net als ik, heeft deze persoon ook verdriet, eenzaamheid en wanhoop gekend.
  • Net als ik, probeert deze persoon ook zijn/haar behoeften te bevredigen.
  • Net als ik, leert ook deze persoon over het leven.

Maak na afloop aantekenen over je ervaringen.

Tip: Als je vertrouwd bent met de zinnen, kun je je ook richten op mensen die in je herinnering leven.

Compassie voor jezelf

Richt je aandacht op jezelf en zeg achtereenvolgens in alle rust deze zinnen tegen jezelf:

  • Net als die ander, ben ik op zoek naar geluk in mijn leven.
  • Net als die ander, probeer ik lijden in mijn leven te vermijden.
  • Net als die ander, heb ik ook verdriet, eenzaamheid en wanhoop gekend.
  • Net als die ander, probeer ik ook mijn behoeften te bevredigen.
  • Net als die ander, leer ik ook over het leven.
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Labyrint op het strand

Voor het Jacobsgenootschap verzorgde ik – samen met Inge Grootewal – drie bijeenkomsten over de spiritualiteit van het pelgrimeren. De eerste had als thema levenskunst: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te kennen. De tweede stond in het teken van het delen van mooie verhalen die deze ‘spiritualiteit van het pelgrimeren illustreren’. Op zaterdag 22 april vond de derde bijeenkomst plaats op het strand van Scheveningen.

Levensweg.
Zowel een pelgrimstocht als het labyrint zijn voor velen een metafoor voor de levensweg. Evenals het leven zelf heeft het labyrint vele verwachte en onverwachte wendingen. De weg is het doel zo luid een oude wijsheid. Hierna wat foto’s. Video’s post ik op Facebook.

Nadat ik ’s ochtends een labyrint op het strand had uitgezet, was er gelukkig veel hulp bij het graven. Omdat het koud was en omdat ik alles behalve fit was, heb ik de inleidende meditatie heel kort gehouden. De meeste deelnemers hebben het labyrint twee keer gelopen. Na afloop heb ik het gedicht de weg is het doel voorgedragen.

De weg is het doel
Leven is op weg zijn, bergen beklimmen, waden door rivieren,
bloemen plukken bij maanlicht, dwalen door eenzaamheden en woestijnen,
een kaars branden tegen de storm, oplopen met anderen, of hen dragen, brood delen en vieren in de nacht.

Leven is pelgrimeren, een tijdlang werken aan de weg, een brug bouwen over het water, rovers en duivels verjagen, waken en bidden met zieken, doden begraven bij de kapel.

Maar nooit raken de pelgrims thuis: ‘vreemdelingen’ vestigen zich niet. Wanneer zij eindelijk aankomen, weten ze wat ze vermoedden: De weg is het doel.

Jan de Jongh

Reacties van de deelnemers: vertrouwen, dankbaarheid, ontmoeten, bijzonder om te doen met mensen die je daarvoor nog niet kende.

Het idee was dat het labyrint vol zou lopen als het weer vloed zou worden. Ik had echter met mijn koortsig hoofd de ingang naar het oosten gemaakt….. Blijmoedig blunderen is een kunst op zich.

Gisteren gegeten met Marjolijn Punt. Zij is het bureau voor levenskunst begonnen. Haar gevraagd wat ze verstaat onder levenskunst, kwam ze met een kort en krachtig: “willen wat je doet”.

 

Geplaatst in Floreren, Geen categorie, Pelgrimeren | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weten van je hart, verslag van een weekend wandelen.

IMG_5027[1]

De Ooievaars zijn net terug op Vlierhof

Denken, voelen en het weten van je hart op één lijn
De idee was een light versie van mijn retraite Floreren. Tussen het wandelen door wat oefeningen om de deelnemers te helpen uit het hoofd te komen. Uiteindelijk heb ik gekozen voor geleide meditaties van Alan Seale gericht op ziel en ego in harmonie samen te laten werken.

Ziel en ego
Een paar citaten van Alan Seale: “Wanneer wij het sacrale en het wereldlijke scheiden, scheiden we in feite ziel en ego.” “Wanneer we ziel en ego scheiden, verliezen we ons gevoel van verbinding met het geheel.” “In werkelijkheid beroven wij, door ego en ziel gescheiden te houden, zowel de heilige als de seculiere wereld van de mogelijkheid hun grootste potentieel te bereiken”. “Als mens zijn wij de brug tussen Bewustzijn en materie”. “De ziel verbindt, ze leeft zowel in ons als in Bewustzijn”. Je ziel vormt je persoonlijke sleutel tot het realiseren van jouw potentieel en dat van jouw project of organisatie. “Het ego levert vervolgens het voertuig waardoor je die mogelijkheden gestalte kunt geven.”

IMG_4999[1]Bewust-Zijn
Op vrijdagmorgen ben ik met hond en rugzak naar Vlierhof gereisd. Na een korte kennismaking met de deelneemsters en een hartelijk weerzien met Anutosh, zijn we naar buiten gegaan. Er ontstond een prachtige uitwisseling rond de vraag hoe open je jezelf. De groep maakte hierdoor een kleine verschuiving naar verbinding vanuit liefde.

Ooi en een nieuwe benadering vindenIMG_5003[1]
Zaterdag hebben we gewandeld in de Ooi polder alwaar de deelnemers voor zichzelf aan de hand van een eigen thema of vraag het denken en voelen hebben verkend. Andere bewoners van de Ooi polder zorgden ook voor mooie ontmoetingen. Het was een heerlijke wandeling. Met s’avonds een prachtig gesprek over de relatie tussen ziel en ego. Een benadering vanuit liefde of vanuit angst. Als vanzelf ontstond mede daardoor een perfecte grond om op zondag met de meditaties over ziel en ego te beginnen.

Reichswald en bezieling

Zondag gaan we met een auto naar Kleef en wandelen naar een boom op de rand van een heuvel. Onder de boom, tussen de takken, eten we onze lunch pakketjes op. Daarvoor doen we oefeningen om te aarden en in een andere bewustzijnstoestand te komen. Na onze ‘boomlunch’ een paar geleide meditaties gericht op het creëren van een realiteitsveld door het afstemmen van emotie, denken en het weten van het hart.

Reacties van deelnemers
“Dit weekend was boven verwachting”. Naast wandelen in een warme groep die al snel een eenheid werd hebben de meditaties me inzicht gegeven en is mijn standvastigheid om wat ik wil doen vanuit mijn hart steviger geworden.

Heel positief! Warm, gastvrij in slechts 2,5 dag even helemaal uit mijn leven. Fijne plek met meditatiemogelijkheid. De geleide meditaties over de drie intelligenties van zondag pasten goed. Ze zijn heel mooi wel af en toe beetje moeilijk. Goede mix tussen meedoen en begeleiden.

Feestje om weer op Vlierhof te zijn en zowel Anutosh als Anne-Marie hierbij mee te maken. De combinatie wandelen en de uitnodiging om te voelen is waardevol. Dit programma werkt in het lijf door. Het voelde als wel 2 weken in plaats van 2 dagen. Tijd werd elastisch.

 

Geplaatst in Geen categorie, spiritualiteit? | 3 reacties

Bewaren van de lichtheid van het leven

Voor het Jacobsgenootschap regio West verzorg ik samen met Inge Grootewal 3 bijeenkomsten over spiritualiteit. Gisteren was de tweede bijeenkomst in Den Haag met 14 deelnemers. De meesten waren er de eerste keer ook bij en gaven aan dat ze hoopten weer de verbinding te voelen zoals ze dat bij de vorige bijeenkomst hadden ervaren.

Hoop
Verder werd er gehoopt op verdieping, ‘aanzwengeling’, open, lichter leven, meer genieten, meer accepteren. Spirituele ervaringen van anderen horen en met anderen delen. Bevordering van spirituele gevoelens en het bewaren van de lichtheid van het leven. Die vond ik zo mooi dat het ook gelijk maar de titel van dit blog is geworden.

Landen
Toen iedereen zo ongeveer  binnengewaaid was, begonnen we met Halleluja op youtube. Deze vier jongens life zien spelen maakt dat bijna iedereen direct uit zijn/haar hoofd komt.
Na een inleiding over wat spiritualiteit zou kunnen zijn en wat je kunt doen om meer ruimte te maken voor spirituele ervaringen hebben we onderstaand verhaal voorgedragen. Het is afkomstig uit het tijdschrift Herademing. Tijdschrift voor spiritualiteit en mystiek. Alle vier de nummers uit 2016 hadden als thema pelgrimeren.

Rabbi Bunam was een volkse man die niet zonder humor, maar ook scherp, zijn leerlingen leerde dat levensheiliging en vroomheid alleen in het volle leven plaatsvinden. Wie dat niet begreep, verloor juist wat ons tot mensen maakt. Ook de idee dat de leraar het allemaal al weet en kan, moest elke leerling uit zijn hoofd leren zetten. Je zult het zelf moeten doen.

Het verhaal van Rabbi Bunam
Aan jongeren die voor de eerste maal bij hem kwamen om van hem te leren, vertelde rabbi Bunam de geschidenis van rabbi Eisik, zoon van Rabbi Jekel in Krakau.
Rabbi Eisik kreeg eens na jaren van rampspoed, die zijn godsvertrouwen niet aan het wankelen hadden gebracht, een droom. Daarin hoorde hij dat hij in Praag onder de brug die naar het koninklijk paleis voert, naar een schat moest zoeken. Maar hij gaf geen gehoor aan zomaar een droom. Pas toen de droom zich voor de derde maal aan hem voordeed, maakte rabbi Eisik zich op en trok naar Praag. Maar bij de brug stonden permanent wachtposten en hij waagde het dus niet te gaan graven. Toch kwam hij elke morgen naar de brug en zwierf er tot de avond rond. Het hoofd van de wacht, op zijn gedrag opmerkzaam geworden, vroeg hem vriendelijk of hij hier iets zocht of op iemand wachtte. Rabbi Eisik vertelde hem welke droom hem uit het verre land hierheen had gevoerd. De officier lachte: ‘en zo ben jij, arme dwaas, met je kapotte zolen dus vanwege een droom hierheen getrokken. Ja, wie vertrouwt er nu op dromen! Dan had ik zeker ook op pad moeten gaan toen mij eens in een droom bevolen werd naar Krakau te reizen, en in de woning van een jood, Eisik, zoon van Jekel moest hij heten, onder de kachel naar een schat te zoeken. Eisik, zoon van Jekel! Ik zie mezelf al in Krakau waar de ene helft van alle joden Eisik en de andere helft Jekel heet, alle huizen ondersteboven keren! En weer lachte hij. Rabbi Eisik boog, keerde naar huis terug, groef de schat op en bouwde het bedehuis, dat rabbi Eisik-zoon van rabbi Jekel- sjoel heet. ‘Knoop dit verhaal in het oor”, placht rabbi Bunam eraan toe te voegen en leer eruit dat er iets is dat je nergens in de wereld kunt vinden en dat er toch een plaats is waar je het kunt vinden.
Martin Buber zegt hierover in Der weg des Menschen: er is geen moraal hierin, allen maar deze les: er is iets dat men op één enkele plaats ter wereld kan vinden. Het is een grote schat, men kan hem de vervulling van het bestaan noemen. Ergens voelen we een gebrek of gemis in ons bestaan dat we pogen op te vullen zonder daarin volkomen te slagen misschien wel juist omdat we het buiten ons eigen leven zoeken. De plaats waar deze schat te vinden is, is de plaats waar men staat. Men kan, alsdus Buber, alleen God toelaten daar waar men werkelijk staat.

Na de pauze was er gelegenheid om de eigen verhalen te delen. Na afloop kregen we terug dat ze gekregen hebben waarop ze gehoopt hadden. Vooral het delen van ervaringen in kleine groepjes voorzag in een enorme behoefte. Aan het eind ging iedereen met moeite weg omdat de pater naar bed wilde.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Spiritualiteit volgens pelgrims

Samen met Inge Grootewal van het Jacobsgenootschap regio Den Haag verzorg ik een serie bijeenkomsten over spiritualiteit. De eerste hebben we als thema levenskunst meegegeven: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te leren kennen.

Wat is spiritualiteit voor jou?
De 18 deelnemers kwamen met de volgende antwoorden: metafysisch, verdieping, verstilling, dat de wereld beter wordt, indrukken die je niet rationeel kunt verklaren, dat wat je ten diepste beroerd, spiritualiteit is persoonlijk, synchroniciteit, pareltje, moeilijk te benoemen, niet te bedenken en één zijn met alles.

Dankbaarheid
We kozen voor het filmpje over gratitude van Schwartzberg vanwege de prachtige beelden en de inspirerende stem van broeder David Steindl Rast met suggesties waar je allemaal dankbaar voor zou kunnen zijn. Deze versie in verband met de ondertiteling. Tip begin als het kleine meisje in beeld komt.

Open of oordelen
Susan Boyle in een Britse talentenschow. Aan de hand van dit filmpje over Susan Boyle ontstond een mooi gesprek over wat oordelen met je doet en hoe lastig het is om niet te oordelen. En natuurlijk de functie van oordelen. De conclusie is dat oordelen ons beperkt, maar we doen het allemaal. Iemand maakte nog de opmerking: “moeten we altijd overal wat van vinden?”

Mildred Norman Ryder “Peace Pilgrim”: Stappen naar innerlijke vrede
Tijdens een kennismaking met Co Creative Process Inquiry stuurde iemand mij een link naar de website over deze Amerikaanse dame die vanaf 1953 tot aan haar overlijden een paar decennia later door Amerika liep voor vrede. Toen dit interview werd opgenomen was Mildred waarschijnlijk midden 60. Over vertrouwen zegt zij in een ander interview: “de wereld is als een spiegel, als je naar haar lacht, lacht ze terug”. Dit filmpje maakte veel los. Is het niet een beetje egocentrisch om je door anderen te laten onderhouden? Neemt ze slechts of geeft ze ook wat terug? Haar vertrouwen was voor sommigen jaloersmakend.

Een touw of een slang?
Jan Geurtz vertelt in onderstaand filmpje hoe we onszelf voor de gek kunnen houden. In verband met technische problemen is dit filmpje helaas niet aan bod gekomen op de avond zelf, maar wil hem hier wel graag meegeven: Jan Geurtz

Ik hou van mij
Als afsluiter hebben we gekozen voor ik hou van mij van Harry Jekkers. Want je geeft pas echt iets waardevols aan iemand als je van jezelf houdt.
Link naar Harry Jekkers

Hoe is deze avond ervaren?
De antwoorden op deze vraag waren: compassie, verrijkend, geen woorden, mindfull, ambitie, inspirerend, heerlijke avond, leerzaam, dankbaarheid, zinvol, erkenning, enthousiasme, waarneming, verbinding, overprikkeling, dank je wel, oefening, vertrouwen en herkenning.

 

Geplaatst in Geen categorie, Pelgrimeren, spiritualiteit? | 1 reactie

1 september van Bratislava naar Augsburg

Gisteren was Eva me voor om afscheid te nemen. Ze was bijna ontroerd en bedankte me zeer hartelijk. Ik vond dat ik haar meer dank verschuldigd was en had een grote bak hondensnoep voor haar hond meegebracht. Nadat ik alles weer in onze rugzakken had weten te pakken, voelde het toch vreemd om niet gewoon verder tegaan in de richting van Budapest. Met een weersverwachting van minimaal 30 graden voor minimaal een week en een nieuwe taal vond ik het wel een mooi moment om terug te gaaan. Ik had me gemeld voor èen trip met een vrachtschip van Bratislava naar Passau, helaas geen reactie. Na een heerlijk ontbijt werd het de catamaran naar Wenen.Met een topsnelheid van 70 km/uur haalt het ding tegen de stroom in nog altijd 50 km/uur. Ik vond het erg leuk de oever nu ook even vanaf de rivier te kunnen bekijken. Na andrhalf uur zijn we midden in Wenen. Een jongen met skatebord is de eerste (na diverse pogingen) die me kan vertellen hoe ik te voet bij het station kom. Alle anderen wijzennaar U of S bahn en zeggen dat hetheel ver is. Het blijkt ca 4 km te zijn en ik kan van stadtpark via Belvedere en dan nog een paar honderd saaie meters naar het Haubtbahnhof. In Mitte koop ik treinkaartjes naar Augsburg met een overstap in München. Als ik Andrea (de vriendin van Norbert die me van het station naar Norberts woning zal brengen en de sleutel geven) wil laten weten hoe laat ik in Augsburg zal zijn, blijkt mijn beltegoed helemaal op. Dat zou niet moeten mogen omdat ik een instelling heb aangegeven dat mijn tegoed met 10 opgewaardeerd wordt als het bijna op is en ik daar een bericht van krijg. Van deze mogelijkheid heb ik vaak gebruik gemaakt omdat ik gèn passwords in kon typen omdat het toetsenbord van mijn iphone geen cijfers meer doet. Waarschijnlijk heb ik ook ergens een limiet gesteld die me nu opbreekt.
Juta sluit inmiddels vriendschap met een groepje mensen die Nederlands blijken te zijn. Ze zijn zeer benieuwd naar mijn verhalen, heb echter niet meer veel tijd omdat ik de trein wil halen. Ik mag een sms vanaf de telefoon van een van de Nederlanders sturen, Ik stuur Andrea het tijdstip van aankomst zoals dat op mijn fahrplan staat dat ik heb meegekregen bij het boeken in Mitte.
Ik haal de trein en vind een lege niet gereserveerde plaats. Het is zo’n trein waarin iedereen vooral met zijn/haar telefoon of laptop in de weer is. Totdat de trein stil gaat staan omdat er werkzaamheden zijn, we zijn wsl een half uur later in München. Ik check mijn ticket en zie dat ik een overstap van 20 minuten in München heb. Ik zie nu ook dat ik volgens het fahrplan en daarmee mijn bericht aan Andrea anderhalf uur later in Augsburg aankom. Dan is het maar goed dat ik de latere tijd heb aangegeven die haal ik ook nog met een vertraging van 30 minuten.
Het blijft echter niet bij een half uur. Op enig moment wordt omgeroepen dat we terug gaan naar Rosenheim en dat nu nog niet kan worden gezegd hoeveel later we in Augsburg zullen zijn. In Rosenheim stap ik even uut en hoop Jut even te kunnen katen plasen. Bij gebrek aan gras en omdt de stop slechts 5 minuten duurt, lukt dit niet. Wel tref ik nu alle rokers en wordt er eindelijk gepraat (en Jut geknuffeld).
Na nog bijna een uur wordt duidelijk dat ik nog later in Augsburg aankom. Van een Lets meisje mag ik de handy lenen om Andrea de nieuwe verwachte aankomsttijd door te geven. Iemand anders zoekt op haar pc naar aansluitingen en een jongen heeft nog wat water voor Juts.
Als we in München aankomen hebben we 5 minuten im de trein te halen. Samen met de Letse houden we de trein nog even vast omdat we de andere 2 ook verwachten. De conducteur is niet heel blij met dit zootje ongeregeld. Na èn paar minuten besluiten we het toch maar te laten gaan omdat weniet zeker wetwn of ze wel deze trein wilden. Misschien zijn ze wel uitgebreid gaan eten voordat ze verder te reizen. Dit scenario bevalt me het best.
Om 9 uur ben ik in Augsburg en Andrea installeert me in Norbert zijn woning.
Hier zit ik nu in de tuin dit blogje te tikken. Raar hoor om in iemands huis te zujn als diegene er zelf niet is. Wel fijn dat ik hier terecht kan. Een echt bed, bad, wasmachine, supermarkt en diverse plekken waar ik kan eten. En beter dan een hotel. Morgen ga ik op bezoek bij Barbara en Franz en niet te vergeten Willie hun schnauzer die naar bomen blaft. Zaterdag ga ik naar Hedwig en Wolde. Zaterdag 17 september reis ik eerste klas naar huis.
De auto is eindelijk uitgeschreven. Het is 1 ding geen auto te hebben maar om nu wel een zware diesel formeel te bezitten maar er feitelijk niets aan te hebben, dat is geen fijne combi.

Ik was van plan een nachttrein te nemen en had een plek voor 49 euro tot Utrecht gevonden voor zowel donderdag als vrijdag maar zag niet hoe dat met Jut moest. Ik naar het station om het te vragen. Als ik Jut mee wil nemen in de nachttrein moet ik een heel compartiment afhuren. Dat betekent 6 tickets! En die voor 49 waren er niet meer. Ik besloot spontaan overdag te reizen. Wehadden een goede verbinding totdt ik vroeg wat er gebeurde als ik onverhoopt 1 van de 3 overstaps zou missem, bijvoorbeeld omdat er een vertraging is. Dan zou ik in Venlo strandden. Zaterdagavond laat in Venlo stranden leek me iet leuk. Wij keken verder. De medewerkster van de info vond het leuk worden enzag er wel een uitdaging in. Uiteindelijk hadden we er een gevonden met voldoende tijd voor de overstappen en speling voor het geval er toch ergens een gemist zou worden. Toen de medewerkster van de infobali zei dat er nog reserveringskosten bijkwamen en dat dat bij eerste klas niet zo was. Bleek dat eerste kls reizen 5 euro duurder zou zijn. Daarna zijn we nog even bezig geweest met plaatsen uitkiezen. Waarbij ik ook een plek voor jut wilde reserveren maar dat kan dan weer niet. Heb nog even gevraagd if dat wel kan als ik ipv kaartje voor hond, kaartje voor nog een volwassene neem. Nee dt maakte allemaal niet uit omdat je een zitting reserveerd en niet de plek voor de stoel. Hoop dat mijn eventuele buren in de trein deze logica waarderen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

30 augustus van Hainburg naar Bratislava

In Hainburg heb ik mijn blauwe croc lookalikes ingeruild voor teenslippers met kurk voetbed en zilveren bovenkant. Helemaal blij mee. Dat plastic voelt toch niet fijn als het warm is en de zool was vervaarlijk dun geworden. De dame die smiddags bij de info zit vertelt over een man die van München naar Tibet onderweg was zonder geld. Dat leek me toch niet helemaal ok. En een dame die alleen van Berlijn nar Jeruzalem onderweg was. Altijd baas boven baas. Bij het eten tref ik Duitse grootouders met hun deels Oostenrijkse kleinkinderen. Het is een goede dag geweest. Na een heerlijke nacht (verrassend stil en donker) geniet ik van een immens ontbijt. Ongegeneerd eet ik voor minimaal twee.
De bootverbinding naar Devin bestaat niet meer. He t wort dus de 15 tot 18 km op de zuidoever. Gelukkig wel met heel veel schaduw. Het is en van de fraaiste wandeldagen met mooie paadjes door het bos, een kleine kapel en voldoende verkoeling voor Jut. Tot ik vlak voor Bratislava niet meer direct langs het water kan. Ik krijg een pad direct langs de oude grens en het sperrgebiet een soort braakliggend stuk grond met aan beide zijden prikkeldraad. Iemand vertelt dat vroeger mensen geprobeerd hebben de rivier overtesteken ( die is daarca 400 meterbreed) Als ze nietverdronken en niet doodgeschoten werden, troffen ze daarna nog een keer dit prikkeldraadding. Uiteindelijk lopen we de stad in en ik besluit eerst tegaan eten. Als bij toeval is het dichtsbijzijnde restauranrin hetzelfde gebouw als de roeivereniging. En nee Bratislava heeft geen camping en Ja ik mag wel mijn tentje opzetten. Ik sta nast een terras aan de rivier pal tegenover de burcht! Ik eet en besluit pas de volgende dag Bratislava te gaan verkennen. Van Eva mag ik ook twee nachten blijven staan en ze vraagt voor me na of ik de douche van het restaurant die als opslagplaats wordt gebruijt weerals douche mag gebruiken. Dat kan ook mits ik genoegen neem met een iet helemaal smetteloze douche.

Bratislava is een prachtige stad. De oude binnenstad is overzichtelijk en charmant. Iklaat Juta achter in een binnentuin van een bar en vindt haar 4 uur latar lief slapend terug. Wederom waren de plushtierassociaties niet geheel onterecht.
ik ben blij dat de laatste paar dagen van mijn tocht zo lekker zijn. Dat is wat me waarschijnlijk vooral bij gaat blijven. Ik doe bootschappen voor de terugreis: het wordt Augsburg en van daar via Wurzburg en Lauterach naar huis.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

29 augustus Van Petronell Carnuntum naar Hainburg

Na 3 nachten op een van de saaiste kampings van deze reis, vanmorgen om 07:00 uur vertrokken om ca half 11 in Hainburg aan te komen. Ik was wel blij met deze kamping afgelopen vrijdag omdat het voor Juta absoluut te warm was om nog verder te gaan. En de plek was ideaal om een hittegolfje uit te zitten. Een plekje in de schaduw, een bank, een tafel, een frisdrank annex wijnautomaat en een koffieautomaat. Alsmede een winkel die ik nog net voor sluitingstijd kon verlaten met kaarsjes, kaas, worstjes en heel lekker brood. Alsmede fruit en kwark. Daarnaast een zeker interessante reconstructie van een Romeinse nederzetting met een tentoonstelling en een goed Restaurant. Wat wil een mens nog meer? Dit mens wil ook gezelligheid en goede gesprekken. Gelukkig trof ik telkens leuke mensen bij het restaurant zodat in ieder geval de maaltijden van goed gezelschap voorzien waren. Daarnaast heb ik met plezier een paar boeken gelezen. Juta deed deze luie dagen goed.

Vorige week zei iedereen dat het vanaf maandag weer frisser zou worden. De verwachting gisteren was nog altijd 29 graden. Ophouden twee dagen voor Bratislava zag ik niet zitten. En op dit stuk heeft elk stadje een Station. Zodat ik vanmorgen maar gewoon op pad ben gegaan. Om half 11 in Hainburg aangekomen en er blijkt een Gasthof met een klein kampeerveldje te zijn. Een kamer kost 67 euro ivm toeslagen voor alleen zijn en voor de hond. Ondanks het voorspelde onweer toch gekozen voor mijn supertentje. Dat stond voor 12:30 uur. En het Gasthof heeft een ontbijtbuffet vanaf 07:00 uur. Dit is eigenlijk mijn droomscenario een kampeerplekje met douche, toilet en ontbijt.

De toeristinformatie heeft een computer met internet vandaar dit blogje met foto´s. En ik probeer nu alle Duitse hoofdletters en dubbele nn en mm er weer uit te halen. Er is een Heuriger (wijngut met restaurantachtig iets erbij) om de hoek en de dame die het runt en ik hadden het vanmorgen al gezellig, daar ga ik zo uitgebreid eten. Als het gaat onweren, wacht ik net zo lang tot het droog wordt voordat ik naar mijn tentje verdwijn. Het plan voor morgen is wederom vroeg op en vanaf Hainburg met de boot naar Devin vanaf daar door het bos direct langs de Donau nog ca 8 km tot Bratislava.

Mijn to do list voor als ik weer eens Internet heb:

  • Is er een Camping in Bratislava?
  • Kan ik vanaf Bratislava met de boot terug naar Passau?
  • Wil ik in Augsburg verblijven of ga ik toch naar Lauterach en vanaf daar heen en weer naar Wurzburg
  • Kan ik nu alvast een trein vanaf Ulm naar Den Haag boeken?

En natuurlijk even kijken of de RDW mijn Auto nu eindelijk heeft uitgeschreven.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen