IK FLOREER, JIJ FLOREERT, WIJ FLOREREN

Dit is de titel van het artikel dat Henk Murraij heeft gemaakt over de retraite Floreren voor pelgrims. De Jacobsstaf wilde het niet plaatsen omdat het te weinig kritisch was. Zowel titel als onderstaande tekst heb ik letterljk overgenomen. Alleen de namen van de overige deelnemers heb ik eruit gehaald.

Artikel geschreven door Henk Murraij:
Klokslag 12.30 uur komt de gastenbroeder binnengereden met het warm eten.
Het is een gewoonte bij de broeders van Huijbergen dat er tussen de middag warm gegeten wordt. Wij zijn er een midweek te gast.
Dat “klokslag” een grote rol speelt deze week wordt gaande weg duidelijk.

Een weekje uit het dagelijkse leven, even uit de hectiek, weg van de snelweg.
Met z’n vieren nemen we deel aan een “retraite, floreren voor pelgrims”
Een retraite die wordt gegeven door Anne-Marie Reimert. http://www.ikfloreer.nu

Na het warm eten wordt het programma direct al, met goedkeuring van ons, omgegooid.
Aansluitend aan ons tijdelijk woonadres grenst het Theresiabos. Met een lange wandeling zetten we de middag in. Dat voelt direct al fijn aan.
In de bossen maken we nader kennis en al gauw laten we elkaar zien en voelen wat voor prachtige en pure pelgrims we zijn geworden door onze gewandelde tochten.
Alsof we even terug op tocht zijn, zo snel delen we “puur” onze verhalen met de nodige emoties.
Alle vier hebben we ruime ervaring in het pelgrimeren en zijn we toe om de ervaring die we onderweg hebben opgedaan te integreren in ons dagelijkse leven.

Het stipt op tijd beginnen en eindigen is nodig om structuur in ons leven te brengen. Ach, wij kijken niet zo nauw onderling en geven onze verhalen en elkaars aandacht de tijd die het verdient. Nee, dat is niet de bedoeling, we beginnen wanneer we beginnen en eindigen wanneer we eindigen. Daarna is het hoofd weer beschikbaar voor andere dingen. Gaandeweg gaan we begrijpen dat structuur een mooi iets is en je houvast geeft in het leven.

Met Anne-Marie gaan we aan de slag vol aandacht, respect en interesse.
Ons denken tillen we naar een hoger niveau. Ze weet ons op een speelse manier uit te leggen dat het hier gaat om omgeving, gedrag, vaardigheden, overtuiging, identiteit en spiritualiteit.
De levenskunst komt voorbij……
“Ik gun je de Rust om te accepteren wat je niet kunt veranderen
De Moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen
En de Wijsheid om het onderscheid te maken”.
Met aandacht leven, hoe mooi is dat? Wij krijgen van haar mee hoe we dit meer en vol aandacht kunnen doen. Er met volle aandacht voor de ander zijn, dat geeft niet alleen de één maar ook de ander een gevoel van grote waardering.
Onze sterke krachten en zwaktes worden in beeld gebracht om beter in te zetten en te benutten.

Ieder van ons heeft wensen voor de toekomst, dingen die we het liefs doen.
Met elkaar brengen we onze doelen in kaart en zetten we ze om in concrete acties.
Een labyrint werd aangelegd om met onze levensvragen op pad te gaan op deze verkorte “pelgrimstocht”. Het labyrint geeft antwoorden en inzichten om onze “hobbels”, voor zover die er zijn, te kunnen nemen. Het geeft ons vertrouwen zogezegd.
Een rondleiding van één van de broeders in het museum geeft een extra tintje aan deze week. Zo ook een mooi en broos gesprek met de broeder overste over het kloosterleven van toen en nu, wat hem bezielde om broeder te worden en zijn worstelingen in het leven. “Accepteer jezelf zoals je bent” geeft hij ons mee.
Een mooi mens de broeder overste.

We mogen deelnemen aan het gebed in de vroege ochtend en op het eind van de middag waar ook de broeders gebruik van maken.
Het is mooi te zien hoe zij stipt op tijd beginnen en eindigen.
Ja, we krijgen al aardig door…… beginnen wanneer je begint en eindigen wanneer je eindigt.

Op vrijdagochtend sluiten we het programma en schrijven elkaar een kaart met ieders prachtige eigenschappen.
Een waar cadeautje om mee naar huis te nemen.

En wat namen we nog meer mee naar huis?
Een waardevolle week waarbij we even weg van de snelweg snel onze ziel bereikten en voedden.
Wat zijn wij in no time deze week een hecht stel geworden.
Wat hebben wij, vanuit hart en ziel, gedeeld deze week.
Wat een cadeautje.
Anne-Marie zette haar gave, haar tools in op onze persoonlijke ontwikkeling.
Er is een verschuiving gemaakt van het bewustzijn naar een dieper niveau, over wie we zijn, wat we willen gaan doen en de rest van ons leven.

Verrijkt verlaten we, vrijdagmiddag, na het warm eten, en na het afscheid nemen van elkaar, Huijbergen.
Anne-Marie heeft ons hogerop geholpen.
Chapeau Anne-Marie Reimert.

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een kikker is een kikker, toch?

Het was een enerverend weekend wandelen van je hoofd naar je hart. Met een boel hobbels en kuilen die al dan niet omzeild werden. En een prachtige rol voor kikkers. In dit blog een verslag van een proces dat donderdagavond begint met drama en zondagmiddag eindigt met kans.

Drama (gebabbel over wiens schuld het is)
Afgelopen donderdag – ondanks onhandigheid ten gevolge van karpaaltunnelsyndroom – mijn huis tijdig en schoon overgedragen aan de huurders. Daarna een dubbele verjaardag in een park in Rotterdam en ’s avonds door naar Vlierhof voor een weekend wandelen naar je hart. Een van de deelneemsters rijdt met me mee.

Rond 22:00 uur komen we moe aan. De receptie is niet bemand. Ik weet dat we in het Seminarhuis overnachten en dat er een andere groep is. Ik besluit onze bagage alvast in de hal van de opgang naar de kamers te zetten. Nog voordat we de deur kunnen openen, steekt een vrouw haar hoofd om de hoek en zegt op bitse toon: “wij zijn hier stil”. Ik ben gelukkig te moe om hardop te zeggen wat er door mijn hoofd gaat: “hoe kan het dan dat ik je hoor”. Maar de deelneemster die met mij meegekomen is, is doof aan één oor en vraagt – op luide toon – wat er gezegd werd. Ik ben zo moe dat ik volsta met naar beiden een  ‘stop-gebaar’ te maken. De ‘stille dame’ zegt dat ze op zoek gaat naar iemand van Vlierhof, dat vind ik een goed plan. Gelukkig vinden we Leo. Hij wijst ons onze respectievelijke kamers en we spreken af de volgende ochtend om 08:00 uur op de begane grond te ontbijten.

Vrijdagmorgen iets voor 08:00 geen teken van leven in het Seminarhuis. En nog geen mogelijkheid tot ontbijten. Ik ga eerst even Jut uitlaten. Bij terugkomst, bleek Leo mijn deelneemster gezegd te hebben in het Seminarhuis op mij te wachten. Tot haar verbijstering en ontzetting reageerde niemand op haar vriendelijke goedemorgens. Ze is per ongeluk in de groep nors zwijgende dames beland. Eén van hen is zo vriendelijk te vertellen wat er aan de hand is en Leo realiseert zich dat er een vergissing is gemaakt voor wat betreft de locatie. Hij neemt ‘mijn deelneemster’ mee naar het hoofdgebouw waar iedereen vriendelijk goedemorgen zegt.

Na het ontbijt ga ik in beraad met degenen op Vlierhof die zich verantwoordelijk voelen voor de kamers, het eten en de afspraken die met mij zijn gemaakt. Ik heb de afspraak dat mijn groep een eigen ruimte heeft. Maar welke? Het wordt het Voorhuis. We spreken af dat wij daar ook onze maaltijden gebruiken zodat we alleen voor overnachting in het Seminarhuis hoeven te zijn. De rest van de ochtend besteed ik aan het inrichten van deze heerlijk koele ruimte voor een warme zomerse middag. Ik hang een flip-over voor het glas van de deur om de warmte buiten te houden en om mijn deelnemers te laten weten waar ze welkom zijn. Ik spreek af dat de vrijwilligers een omweg maken en begin met het schrijven van een paar flip overs. Anutosh meldt zich tegen lunchtijd en zegt dat zijn goede oog achteruit gaat. Anutosh heeft 1 oog verloren en nu verliest hij het zicht van het ‘goede oog’.

Situatie (feiten en hoe kunnen we het oplossen)
Vrijdagmiddag om 14:00 uur begin ik met de kennismaking met elkaar, het programma en Vlierhof. Gezien de weersverwachting en gezondheid van deze en gene besluiten we in ieder geval wandelingen met schaduw en mogelijkheid tot bekorten uit te kiezen. Ik introduceer ‘willen wat je doet’ en ‘zijn waar je bent’ als korte wegwijzers voor levenskunst: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te leren kennen. We doen een oefening wijzen naar dingen en hun naam noemen. Daarna wijzen naar dingen en iets totaal anders zeggen. Daarna wijzen naar dingen of mensen en zeggen wat deze dingen of mensen van je vragen. Dat levert een eerste beeld op over perceptie. Ik haal mijn toestemming tot Blijmoedig blunderen van stal en vermoed dat ik dat nodig ga hebben. Bovendien mogen anderen dan ook blijmoedig blunderen. Zolang het lukt om blijmoedig te blijven komt het vast goed. Er zijn voor mij meerdere processen te begeleiden of los te laten en op zijn minst om me toe te verhouden:
– Vlierhof met diverse groepen die allen hun eigen dynamiek hebben
– Programma om deelnemers meer vanuit hun hart en ziel hun ego in te laten zetten
– Anutosh die blind wordt en soms tegen mijn koers ingaat
– Het weer en mijn eigen vlagen van onrust en opvliegers zowel letterlijk als figuurlijk
– Juta die daar tussendoor zich overigens voorbeeldig gedraagt
– oh ja en last but not least een groepsproces

Keuze (wie kies ik hier te zijn?)
We wandelen en Anutosh heeft als voornaamste taak om ons naar mooie plaatsen te leiden. Onderweg doe ik dan af en toe een energetische oefening of een geleide meditatie. Een ademhalingsoefening uit Dru yoga om een beetje af te koelen deed het zeer goed. Gaandeweg de middag bleek dat Anutosh echt weinig ziet en zelf niet altijd weet wat hij wel en niet ziet. 2 van de 3 deelneemsters hebben geen/weinig ervaring met meditatie en één heeft heel veel ervaring. Het wordt een interessant weekend.

Drama, keuze en de kracht van een groep
Zaterdagmorgen tijdens het ontbijt ontstaat een grappige voorstelling: één deelneemster heeft genoten van een prachtig gratis concert van de kikkers. Een ander heeft een vreselijke nacht gehad, vooral omdat ze niet kon slapen door al die kikkers. Ze hebben zelf onwaarschijnlijk veel plezier over de verschillen en ik verwonder me weer over hoe de samenstelling van een groep nooit willekeurig lijkt te zijn. Ter plekke besluit ik straks te beginnen met een oefening luisteren: 10 minuten praten waarbij de ander er alleen maar is en zelfs niet reageert maar wel met al haar/zijn aandacht erbij blijft. Dan mag degene die begon met luisteren 5 minuten praten over wat er in haar/hem omgaat, daarna mag degene die begon 5 minuten en tenslotte mogen ze 5 minuten uitwisselen. Daarna draaien de rollen zich om. Dit betekent dat een tweetal in totaal bijna een uur met volle aandacht naar de ander luistert of dat er met volle aandacht naar jou wordt geluisterd. Voordat we daaraan konden beginnen was er eerst nog de beslissing van iemand om niet mee te gaan. Deels omdat ze zich schuldig voelde dat ze de groep op zou houden. De anderen bleken dat echter niet zo te ervaren en hadden liever minder wandelen maar wel met allemaal dan meer wandelen met minder mensen. De ‘kikker-dames’ wilden geen oefening. Toen ik eenmaal buiten vertelde wat ik in gedachten had, wilden ze deze heel graag. De pauze in de Millinger Theetuin was ronduit zalig. Daarna hebben we nog een uurtje aan de rivier in de schaduw gehangen. Juta vond  een speelkameraad in een man wiens eigen hond helaas te oud was om nog mee te gaan op dit soort uitjes. Ik ben met jurk en al de rivier ingelopen en heb ook mijn sjaal kletsnat gemaakt. Het werd bijna koud…….

Kans wat wil hier ontstaan voor/door mij
Deze tweede dag eindigt bij een ‘wilderniscafé’ alwaar de dame die in de ochtend niet mee wilde, trakteert op een rondje omdat ze heel blij is geworden van toch meegaan. Er is een geanimeerde sfeer. Bij terugkomst staat het eten – op het tijdstip dat ik heb afgesproken – op tafel en smaakt overheerlijk. In de loop van de avond vallen we even terug in drama omdat de vrijwilligers karaoke doen en o.a. heel luid Deutschland Deutschland über alles zingen. Dit is teveel voor mijn deelneemster die eerst niet mocht praten van de ene groep en vervolgens niet kan slapen omdat een andere groep na 22:00 uur luid zingt. En dit lied is de druppel die de emmer doet overlopen. Ik ga naar de vrijwilligers om ze te vragen of ze zich realiseren dat anderen niet kunnen slapen. Ze verontschuldigen zich en draaien het geluid naar beneden en beloven me binnen een half uur te stoppen.

Resultaat?
Zondag is het zo mogelijk nog wat warmer en Anutosh ziet nog wat minder. Twee van de vier dames (waaronder ik) hebben de nacht veelvuldig op het toilet doorgebracht. We verdwalen. Er is geen toilet en buiten plassen is niet voor iedereen een optie. We vinden wel een bankje in de schaduw en ik doe nog wat geleide meditaties. We eindigen met het creëren van een nieuw realiteitsveld waarbij je letterlijk in de energie van je toekomstige zelf stapt die precies gerealiseerd heeft wat jij wilt creëren. Een van de deelneemsters stapte vol overtuiging in haar toekomstige zelf en begon ter plekke te stralen. Een andere had wat last van een paar mensen die op een bankje waren gaan zitten kijken wat dat groepje nu toch aan het doen was. Verderop was een concert begonnen in de muziektent. Waar we even naar hebben liggen luisteren.

Feed forward
In een afsluitend rondje spreekt een ieder waardering uit voor de prachtige plekken waar Anutosh ons naartoe heeft geleid. Voor de sfeer op Vlierhof en een heel mooi groepsproces. Alsmede dat het is gelukt om van heel breed toch uit te komen bij een resultaat waar een ieder mee naar huis kan gaan. De tip zelf nog wat meer rust te vinden neem ik ter harte. Ik ben zo moe dat ik eerst uitgebreid bij de buren wil eten voordat ik terug ga rijden. Tijdens het eten realiseer ik me hoe gaaf het is dit soort dingen te kunnen doen. Ik hoop dat het lukt om dit programma eens per kwartaal op Vlierhof te doen. Ik zie het potentieel van zowel Vlierhof, dit concept, mijn rol daarin en word er blij van. Het is prachtig om eens per kwartaal een weekend op Vlierhof te verblijven. Ik hoop van ganser harte dat Leo en Mirjam er blijven ook nadat hun baby in augustus wordt geboren. De ooievaars met hun 4 jongen en een jong stel met een zeer prettige energie die samen een kind krijgen op deze bijzondere plek, stemt mij hoopvol.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Zijn en doen: de dans tussen ziel en ego

Afgelopen week een training (transformational presence) gevolgd. Naast willen wat je doet (het motto van Marjolijn Punt voor haar bureau voor werk en levenskunst) heb ik aan levenskunst toegevoegd: ‘zijn waar je bent’. En dan kiezen als het even niet klopt. Dus doe je iets wat je niet wilt of ben je ergens waar je niet wilt zijn, kun je iets anders gaan doen of ergens anders naartoe gaan. Of je houding veranderen. Komen we toch weer bij een oude griek uit die zei dat levenskunst is: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en dat het van wijsheid getuigt als je die dingen uit elkaar kunt houden.

Niveau’s van betrokkenheid van Alan Seale.
Het eerste niveau is Drama, vraagt naar wiens schuld het is. De media en de meeste gesprekken bij koffieautomaten spelen zich op dit niveau af. Het tweede niveau is Situatie, vraagt naar de feiten. Beide niveau’s zetten jezelf of de ander ‘vast’. Het derde niveau is Keuze en vraagt naar wie jij wilt zijn in deze situatie. Het vierde niveau is Kans en de bijbehorende vraag is wat er wil ontstaan voor (of door) jou. Wat is jouw bijdrage?

De training was het laatste deel van mijn ‘reïntegratietraject’  en een mooie intensieve manier om mijn schaterlach weer terug te vinden. Waarbij de overgang nog niet overgegaan is waardoor ik af en toe zelf verrast wordt door emotioneel drama. Lastig om mee te dealen en lastig voor anderen om zich toe te verhouden. Daarnaast een bevestiging dat ik inderdaad op de goede weg ben. Maar nog veel te leren heb als het gaat om te leven vanuit keuze en kans. Ook een paar behulpzame nieuwe werkvormen opgepikt die ik ga testen tijdens het volgende weekend wandelen naar en leven vanuit je hart. Vrijdag 26 tot en met zondag 28 mei op Vlierhof en je kunt je nog opgeven!

Nog twee behulpzame beelden: wees als een eend en niet als een hond. Beiden worden nat, maar als een eend uit het water komt, glijden de druppels van zijn vette verenkleed. Een hond daarentegen schudt zich uit waardoor alles en iedereen in de directe nabijheid nat wordt.

Ziel en ego hebben elkaar nodig
Ziel of essentie/kern kun je vinden in intuïtie, creativiteit, relaties, energie, potentieel, proces, eenheid. Het ego is het domein van de persoonlijkheid, het intellect, vorm, resultaat, onderscheid als beter, slechter, groter, kleiner. De ziel oordeelt niet maar maakt wel onderscheid in die zin dat de ziel heel goed weet wat voor jou goed of passend is. Een volgend behulpzaam beeld is dat van een schip. De kapitein is de ziel, die weet waar het naartoe moet/mag. De bemanning is zeker ook zeer belangrijk omdat die ervoor zorgt dat er daadwerkelijk iets gebeurt. Een schip zonder kapitein is stuurloos en schip zonder bemanning komt ook nergens. Beiden zijn belangrijk en het is zaak voldoende naar het ego te luisteren en voldoende tijd en ruimte aan het ego te besteden om de dingen gedaan te krijgen.

Floreren
Kleine check of floreren en levenskunst de lading nog dekken en mijn pelgrim state of mind hier wel bij varen. Je floreert als je positieve emoties (en daar valt alle genieten onder) en relaties voedt. Betrokkenheid en zingeving en resultaten bereiken. Ja zowel ziel als ego komen aan bod. En dan de benedictijnen: elke dag aandacht aan inspiratie (voeding voor de ziel), voor ontspanning en voor werk (ego).

Nu nog meer compassie oefenen. Zodat ik mild word en blijf voor mezelf en voor anderen. Compassie is gebaat bij voelen. Een simpele oefening is dagelijks 5 minuten eerder wakker worden en die minuten besteden aan ‘voelen’.

oei ik groei

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wat als je jouw pad gevonden hebt?…

Dan loop ik erop zolang het duurt. Ik ben net terug van een intensieve retraite Floreren voor Pelgrims als ik bij het uitlaten van mijn hond me realiseer hoe goed ik het heb. Ik voel me rijk, bevoorrecht en dankbaar. Een oude man op een scootmobiel roept van verre dat ik mijn hond bij me moet houden. Ik roep Jut en loop met haar keurig naast me naar de oude man. Hij haalt Jut aan en zegt dat hij een groot dierenvriend is maar zijn brood ligt op de stoel. Dan zegt hij: ” wat hebben we het goed en wat heb je een leuke toet”. Hij heet Wim Geluk en komt hier om te vissen en van alles wat groeit en bloeit te genieten. Hij zegt dat hij heel zijn leven zijn naam probeert te delen. Als hij wel kan lopen en zijn kamergenoot niet, haalt hij een glaasje water. Hij kijkt mij aan en zegt “ik kan zien dat u ook deelt, wat deelt u?”. Ik vertel dat ik net terug ben van een week floreren voor pelgrims en heel dankbaar ben dat ik dit mag en kan doen.

En wat is dan dit? Dit is een prachtige week waar we met een aantal pelgrims te gast zijn bij de broeders van Huijbergen. De gemiddelde leeftijd van de broeders is 80. Uit alles wat ze doen blijkt aandacht voor detail en liefde om wat ze doen zo goed mogelijk te doen. Dagelijks zijn er twee diensten die stipt op tijd beginnen en stipt op tijd ook weer eindigen. Elke dienst duurt maar 15 minuten. Maar wat een rust en ruimte geven deze kwartiertjes om de aanvang en het einde van de werkdag te markeren. Elke middag staat het eten stipt om 12:30 klaar. De kok gebruikt al haar creativiteit om een smakelijke maaltijd op tafel te zetten ondanks een paar diëten. Mijn dagdelen probeer ik ook stipt op tijd te laten beginnen en eindigen zodat een ieder tijd voor zichzelf over heeft en kan deelnemen aan de diensten. En ik ook nog mijn hond tussen de bedrijven door kan uitlaten. De structuur maakt dat er een enorme rust en ruimte ontstaat.

De zondag voor aanvang van de retraite tijdens een wandeling met mijn lieve vriendin Marjolijn, vraagt ze me wat er is want ik ben minder open dan ze van me gewend is. Ik vertel dat ik me zorgen maak over of ik het wel kan een hele week met een groep zo’n intensief proces begeleiden als ik zelf niet in balans ben. En dat ik inschat dat bijna alle deelnemers gewend zijn zelf de touwtjes in handen te nemen. We komen uit op dat ik gelijk vanaf het begin de lead moet pakken en de groep uitnodigen in het gewenste proces.

Op maandag belt één van de deelnemers dat hij ziek is en in de loop van de middag gaat komen. Ik besluit dan dinsdagmorgen met het inhoudelijke deel van het programma te starten. Maar de kennismaking begint natuurlijk op maandagmiddag al. Ik vang op dat minimaal twee deelnemers vooral benieuwd zijn hoe ik het doe. Dinsdagmorgen meldt de afwezige deelnemer dat hij zich toch niet goed voelt en belooft me dat hij voor de zekerheid bij een dokter langs zal gaan. Ik begin met het meest open, kwetsbare begin dat er mogelijk is en adresseer mijn zorgen één op één en expliciteer verwachtingen ten aanzien van zelf verantwoordelijkheid nemen voor het eigen proces.

De deelnemers hebben zich verheugd in niets hoeven, maar willen ook mijn programma. De afgelopen weken ben ik alles behalve in balans. Bij yoga word ik overweldigd door golven ondefinieerbaar verdriet. Maar hoe kan ik een hele week lang een groep begeleiden naar floreren als ik de helft van de tijd zelf niet weet waar ik ‘uithang’?. Ik ben immers mijn belangrijkste ‘instrument’. Er zit maar één ding op: open zijn over mijn eigen proces en blijmoedig durven blunderen.

 

Als vanzelf ontstaan er 3 motto’s: levenskunst is willen wat je doet (van Marjolijn Punt), durf blijmoedig te blunderen. (helemaal van mezelf) en één van de deelnemers heeft een collega die te pas en te onpas roept: tachtig is

prachtig. En natuurlijk de elementen van floreren, levenskunst als in de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te kennen.

Ik laat heel veel van mezelf zien en probeer liefdevol de structuur erin te krijgen. Gezien mijn hormonale handicap lukt dat niet altijd even charmant maar we hebben een afspraak om elkaar daar dan weer liefdevol op te wijzen en eenieder is verantwoordelijk voor zijn/haar eigen gevoelens. Ze proberen me dus ook niet te redden en ik blijk prima een coherent verhaal te kunnen vertellen met interactie en af en toe helemaal in de emotie te zitten. De deelnemers waarderen zowaar al deze emotie. Ze zouden nog liever zien dat ik niet werk maar ja ze willen wel de inhoud en de effecten van mijn ‘werk’. Dus dat gaat niet. Er ontstaat een groepsproces ‘uit de tekstboeken’ en ieder maakt zijn/haar eigen proces door. De regelmaat en liefdevole aandacht van de broeders biedt een bedding waarin floreren wel wil stromen.

Een van de broeders geeft de deelnemers een rondleiding door het museum en een andere broeder is zeer openhartig over zijn leven in een kloostergemeenschap. Een derde laat me weten dat hij zich helaas niet goed genoeg voelt om een praatje te komen maken. Hij heeft het gevoel dat de mensen die naar mijn retraites komen heel open zijn zodat hij er als mens ook helemaal mag zijn. Op vrijdagmorgen krijg ik het bericht dat de zieke deelnemer een spoed hartoperatie heeft gehad en gelukkig nog net op tijd bij de dokter was geweest. We eindigen met onze dank aan alle betrokkenen opschrijven en overhandigen.

Een van de deelnemers geeft me het volgende terug: “Het is niet voor niets dat de “kosmos”ons bijeen bracht. Wat een cadeautje. Wat een gave heb jij en wat een prachtig programma heb jij neergezet. Je weet anderen hiermee en met je eigen kwetsbaarheid te laten floreren.” Hij gaat een verslag voor de Jacobsstaf maken. Ik kijk er met blijde verwachting naar uit.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hoe oefen je compassie?

Bij het invoeren van tweets is er één per ongeluk als blog gepubliceerd. Het is een citaat uit Innerlijk Pelgrimeren van Christine de Vries: “Wanneer we ons oefenen in compassie naar onszelf en de ander wordt ons hart vanzelf een betrouwbaar kompas”.

Broeder Bram zegt hierover: dat is wel zo maar hoe oefen je compassie? Hieronder vind je een oefening in compassie van Christine de Vries.

Compassie voor anderen kun je overal oefenen waar je met mensen samenkomt. Op vliegvelden, stranden en in winkels. Probeer deze oefening uit op bekenden en op onbekenden. Richt jouw aandacht discreet op een persoon en zeg achtereenvolgens maar in alle rust deze vijf zinnen tegen jezelf:

  • Net als ik, is deze persoon op zoek naar geluk in zijn/haar leven.
  • Net als ik, probeert deze persoon lijden in zijn/haar leven te vermijden.
  • Net als ik, heeft deze persoon ook verdriet, eenzaamheid en wanhoop gekend.
  • Net als ik, probeert deze persoon ook zijn/haar behoeften te bevredigen.
  • Net als ik, leert ook deze persoon over het leven.

Maak na afloop aantekenen over je ervaringen.

Tip: Als je vertrouwd bent met de zinnen, kun je je ook richten op mensen die in je herinnering leven.

Compassie voor jezelf

Richt je aandacht op jezelf en zeg achtereenvolgens in alle rust deze zinnen tegen jezelf:

  • Net als die ander, ben ik op zoek naar geluk in mijn leven.
  • Net als die ander, probeer ik lijden in mijn leven te vermijden.
  • Net als die ander, heb ik ook verdriet, eenzaamheid en wanhoop gekend.
  • Net als die ander, probeer ik ook mijn behoeften te bevredigen.
  • Net als die ander, leer ik ook over het leven.
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Labyrint op het strand

Voor het Jacobsgenootschap verzorgde ik – samen met Inge Grootewal – drie bijeenkomsten over de spiritualiteit van het pelgrimeren. De eerste had als thema levenskunst: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te kennen. De tweede stond in het teken van het delen van mooie verhalen die deze ‘spiritualiteit van het pelgrimeren illustreren’. Op zaterdag 22 april vond de derde bijeenkomst plaats op het strand van Scheveningen.

Levensweg.
Zowel een pelgrimstocht als het labyrint zijn voor velen een metafoor voor de levensweg. Evenals het leven zelf heeft het labyrint vele verwachte en onverwachte wendingen. De weg is het doel zo luid een oude wijsheid. Hierna wat foto’s. Video’s post ik op Facebook.

Nadat ik ’s ochtends een labyrint op het strand had uitgezet, was er gelukkig veel hulp bij het graven. Omdat het koud was en omdat ik alles behalve fit was, heb ik de inleidende meditatie heel kort gehouden. De meeste deelnemers hebben het labyrint twee keer gelopen. Na afloop heb ik het gedicht de weg is het doel voorgedragen.

De weg is het doel
Leven is op weg zijn, bergen beklimmen, waden door rivieren,
bloemen plukken bij maanlicht, dwalen door eenzaamheden en woestijnen,
een kaars branden tegen de storm, oplopen met anderen, of hen dragen, brood delen en vieren in de nacht.

Leven is pelgrimeren, een tijdlang werken aan de weg, een brug bouwen over het water, rovers en duivels verjagen, waken en bidden met zieken, doden begraven bij de kapel.

Maar nooit raken de pelgrims thuis: ‘vreemdelingen’ vestigen zich niet. Wanneer zij eindelijk aankomen, weten ze wat ze vermoedden: De weg is het doel.

Jan de Jongh

Reacties van de deelnemers: vertrouwen, dankbaarheid, ontmoeten, bijzonder om te doen met mensen die je daarvoor nog niet kende.

Het idee was dat het labyrint vol zou lopen als het weer vloed zou worden. Ik had echter met mijn koortsig hoofd de ingang naar het oosten gemaakt….. Blijmoedig blunderen is een kunst op zich.

Gisteren gegeten met Marjolijn Punt. Zij is het bureau voor levenskunst begonnen. Haar gevraagd wat ze verstaat onder levenskunst, kwam ze met een kort en krachtig: “willen wat je doet”.

 

Geplaatst in Floreren, Geen categorie, Pelgrimeren | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weten van je hart, verslag van een weekend wandelen.

IMG_5027[1]

De Ooievaars zijn net terug op Vlierhof

Denken, voelen en het weten van je hart op één lijn
De idee was een light versie van mijn retraite Floreren. Tussen het wandelen door wat oefeningen om de deelnemers te helpen uit het hoofd te komen. Uiteindelijk heb ik gekozen voor geleide meditaties van Alan Seale gericht op ziel en ego in harmonie samen te laten werken.

Ziel en ego
Een paar citaten van Alan Seale: “Wanneer wij het sacrale en het wereldlijke scheiden, scheiden we in feite ziel en ego.” “Wanneer we ziel en ego scheiden, verliezen we ons gevoel van verbinding met het geheel.” “In werkelijkheid beroven wij, door ego en ziel gescheiden te houden, zowel de heilige als de seculiere wereld van de mogelijkheid hun grootste potentieel te bereiken”. “Als mens zijn wij de brug tussen Bewustzijn en materie”. “De ziel verbindt, ze leeft zowel in ons als in Bewustzijn”. Je ziel vormt je persoonlijke sleutel tot het realiseren van jouw potentieel en dat van jouw project of organisatie. “Het ego levert vervolgens het voertuig waardoor je die mogelijkheden gestalte kunt geven.”

IMG_4999[1]Bewust-Zijn
Op vrijdagmorgen ben ik met hond en rugzak naar Vlierhof gereisd. Na een korte kennismaking met de deelneemsters en een hartelijk weerzien met Anutosh, zijn we naar buiten gegaan. Er ontstond een prachtige uitwisseling rond de vraag hoe open je jezelf. De groep maakte hierdoor een kleine verschuiving naar verbinding vanuit liefde.

Ooi en een nieuwe benadering vindenIMG_5003[1]
Zaterdag hebben we gewandeld in de Ooi polder alwaar de deelnemers voor zichzelf aan de hand van een eigen thema of vraag het denken en voelen hebben verkend. Andere bewoners van de Ooi polder zorgden ook voor mooie ontmoetingen. Het was een heerlijke wandeling. Met s’avonds een prachtig gesprek over de relatie tussen ziel en ego. Een benadering vanuit liefde of vanuit angst. Als vanzelf ontstond mede daardoor een perfecte grond om op zondag met de meditaties over ziel en ego te beginnen.

Reichswald en bezieling

Zondag gaan we met een auto naar Kleef en wandelen naar een boom op de rand van een heuvel. Onder de boom, tussen de takken, eten we onze lunch pakketjes op. Daarvoor doen we oefeningen om te aarden en in een andere bewustzijnstoestand te komen. Na onze ‘boomlunch’ een paar geleide meditaties gericht op het creëren van een realiteitsveld door het afstemmen van emotie, denken en het weten van het hart.

Reacties van deelnemers
“Dit weekend was boven verwachting”. Naast wandelen in een warme groep die al snel een eenheid werd hebben de meditaties me inzicht gegeven en is mijn standvastigheid om wat ik wil doen vanuit mijn hart steviger geworden.

Heel positief! Warm, gastvrij in slechts 2,5 dag even helemaal uit mijn leven. Fijne plek met meditatiemogelijkheid. De geleide meditaties over de drie intelligenties van zondag pasten goed. Ze zijn heel mooi wel af en toe beetje moeilijk. Goede mix tussen meedoen en begeleiden.

Feestje om weer op Vlierhof te zijn en zowel Anutosh als Anne-Marie hierbij mee te maken. De combinatie wandelen en de uitnodiging om te voelen is waardevol. Dit programma werkt in het lijf door. Het voelde als wel 2 weken in plaats van 2 dagen. Tijd werd elastisch.

 

Geplaatst in Geen categorie, spiritualiteit? | 3 reacties

Bewaren van de lichtheid van het leven

Voor het Jacobsgenootschap regio West verzorg ik samen met Inge Grootewal 3 bijeenkomsten over spiritualiteit. Gisteren was de tweede bijeenkomst in Den Haag met 14 deelnemers. De meesten waren er de eerste keer ook bij en gaven aan dat ze hoopten weer de verbinding te voelen zoals ze dat bij de vorige bijeenkomst hadden ervaren.

Hoop
Verder werd er gehoopt op verdieping, ‘aanzwengeling’, open, lichter leven, meer genieten, meer accepteren. Spirituele ervaringen van anderen horen en met anderen delen. Bevordering van spirituele gevoelens en het bewaren van de lichtheid van het leven. Die vond ik zo mooi dat het ook gelijk maar de titel van dit blog is geworden.

Landen
Toen iedereen zo ongeveer  binnengewaaid was, begonnen we met Halleluja op youtube. Deze vier jongens life zien spelen maakt dat bijna iedereen direct uit zijn/haar hoofd komt.
Na een inleiding over wat spiritualiteit zou kunnen zijn en wat je kunt doen om meer ruimte te maken voor spirituele ervaringen hebben we onderstaand verhaal voorgedragen. Het is afkomstig uit het tijdschrift Herademing. Tijdschrift voor spiritualiteit en mystiek. Alle vier de nummers uit 2016 hadden als thema pelgrimeren.

Rabbi Bunam was een volkse man die niet zonder humor, maar ook scherp, zijn leerlingen leerde dat levensheiliging en vroomheid alleen in het volle leven plaatsvinden. Wie dat niet begreep, verloor juist wat ons tot mensen maakt. Ook de idee dat de leraar het allemaal al weet en kan, moest elke leerling uit zijn hoofd leren zetten. Je zult het zelf moeten doen.

Het verhaal van Rabbi Bunam
Aan jongeren die voor de eerste maal bij hem kwamen om van hem te leren, vertelde rabbi Bunam de geschidenis van rabbi Eisik, zoon van Rabbi Jekel in Krakau.
Rabbi Eisik kreeg eens na jaren van rampspoed, die zijn godsvertrouwen niet aan het wankelen hadden gebracht, een droom. Daarin hoorde hij dat hij in Praag onder de brug die naar het koninklijk paleis voert, naar een schat moest zoeken. Maar hij gaf geen gehoor aan zomaar een droom. Pas toen de droom zich voor de derde maal aan hem voordeed, maakte rabbi Eisik zich op en trok naar Praag. Maar bij de brug stonden permanent wachtposten en hij waagde het dus niet te gaan graven. Toch kwam hij elke morgen naar de brug en zwierf er tot de avond rond. Het hoofd van de wacht, op zijn gedrag opmerkzaam geworden, vroeg hem vriendelijk of hij hier iets zocht of op iemand wachtte. Rabbi Eisik vertelde hem welke droom hem uit het verre land hierheen had gevoerd. De officier lachte: ‘en zo ben jij, arme dwaas, met je kapotte zolen dus vanwege een droom hierheen getrokken. Ja, wie vertrouwt er nu op dromen! Dan had ik zeker ook op pad moeten gaan toen mij eens in een droom bevolen werd naar Krakau te reizen, en in de woning van een jood, Eisik, zoon van Jekel moest hij heten, onder de kachel naar een schat te zoeken. Eisik, zoon van Jekel! Ik zie mezelf al in Krakau waar de ene helft van alle joden Eisik en de andere helft Jekel heet, alle huizen ondersteboven keren! En weer lachte hij. Rabbi Eisik boog, keerde naar huis terug, groef de schat op en bouwde het bedehuis, dat rabbi Eisik-zoon van rabbi Jekel- sjoel heet. ‘Knoop dit verhaal in het oor”, placht rabbi Bunam eraan toe te voegen en leer eruit dat er iets is dat je nergens in de wereld kunt vinden en dat er toch een plaats is waar je het kunt vinden.
Martin Buber zegt hierover in Der weg des Menschen: er is geen moraal hierin, allen maar deze les: er is iets dat men op één enkele plaats ter wereld kan vinden. Het is een grote schat, men kan hem de vervulling van het bestaan noemen. Ergens voelen we een gebrek of gemis in ons bestaan dat we pogen op te vullen zonder daarin volkomen te slagen misschien wel juist omdat we het buiten ons eigen leven zoeken. De plaats waar deze schat te vinden is, is de plaats waar men staat. Men kan, alsdus Buber, alleen God toelaten daar waar men werkelijk staat.

Na de pauze was er gelegenheid om de eigen verhalen te delen. Na afloop kregen we terug dat ze gekregen hebben waarop ze gehoopt hadden. Vooral het delen van ervaringen in kleine groepjes voorzag in een enorme behoefte. Aan het eind ging iedereen met moeite weg omdat de pater naar bed wilde.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Spiritualiteit volgens pelgrims

Samen met Inge Grootewal van het Jacobsgenootschap regio Den Haag verzorg ik een serie bijeenkomsten over spiritualiteit. De eerste hebben we als thema levenskunst meegegeven: de rust vinden om te accepteren wat je niet kunt veranderen, de moed om aan te pakken wat je wel kunt veranderen en de wijsheid om het onderscheid te leren kennen.

Wat is spiritualiteit voor jou?
De 18 deelnemers kwamen met de volgende antwoorden: metafysisch, verdieping, verstilling, dat de wereld beter wordt, indrukken die je niet rationeel kunt verklaren, dat wat je ten diepste beroerd, spiritualiteit is persoonlijk, synchroniciteit, pareltje, moeilijk te benoemen, niet te bedenken en één zijn met alles.

Dankbaarheid
We kozen voor het filmpje over gratitude van Schwartzberg vanwege de prachtige beelden en de inspirerende stem van broeder David Steindl Rast met suggesties waar je allemaal dankbaar voor zou kunnen zijn. Deze versie in verband met de ondertiteling. Tip begin als het kleine meisje in beeld komt.

Open of oordelen
Susan Boyle in een Britse talentenschow. Aan de hand van dit filmpje over Susan Boyle ontstond een mooi gesprek over wat oordelen met je doet en hoe lastig het is om niet te oordelen. En natuurlijk de functie van oordelen. De conclusie is dat oordelen ons beperkt, maar we doen het allemaal. Iemand maakte nog de opmerking: “moeten we altijd overal wat van vinden?”

Mildred Norman Ryder “Peace Pilgrim”: Stappen naar innerlijke vrede
Tijdens een kennismaking met Co Creative Process Inquiry stuurde iemand mij een link naar de website over deze Amerikaanse dame die vanaf 1953 tot aan haar overlijden een paar decennia later door Amerika liep voor vrede. Toen dit interview werd opgenomen was Mildred waarschijnlijk midden 60. Over vertrouwen zegt zij in een ander interview: “de wereld is als een spiegel, als je naar haar lacht, lacht ze terug”. Dit filmpje maakte veel los. Is het niet een beetje egocentrisch om je door anderen te laten onderhouden? Neemt ze slechts of geeft ze ook wat terug? Haar vertrouwen was voor sommigen jaloersmakend.

Een touw of een slang?
Jan Geurtz vertelt in onderstaand filmpje hoe we onszelf voor de gek kunnen houden. In verband met technische problemen is dit filmpje helaas niet aan bod gekomen op de avond zelf, maar wil hem hier wel graag meegeven: Jan Geurtz

Ik hou van mij
Als afsluiter hebben we gekozen voor ik hou van mij van Harry Jekkers. Want je geeft pas echt iets waardevols aan iemand als je van jezelf houdt.
Link naar Harry Jekkers

Hoe is deze avond ervaren?
De antwoorden op deze vraag waren: compassie, verrijkend, geen woorden, mindfull, ambitie, inspirerend, heerlijke avond, leerzaam, dankbaarheid, zinvol, erkenning, enthousiasme, waarneming, verbinding, overprikkeling, dank je wel, oefening, vertrouwen en herkenning.

 

Geplaatst in Geen categorie, Pelgrimeren, spiritualiteit? | 1 reactie

1 september van Bratislava naar Augsburg

Gisteren was Eva me voor om afscheid te nemen. Ze was bijna ontroerd en bedankte me zeer hartelijk. Ik vond dat ik haar meer dank verschuldigd was en had een grote bak hondensnoep voor haar hond meegebracht. Nadat ik alles weer in onze rugzakken had weten te pakken, voelde het toch vreemd om niet gewoon verder tegaan in de richting van Budapest. Met een weersverwachting van minimaal 30 graden voor minimaal een week en een nieuwe taal vond ik het wel een mooi moment om terug te gaaan. Ik had me gemeld voor èen trip met een vrachtschip van Bratislava naar Passau, helaas geen reactie. Na een heerlijk ontbijt werd het de catamaran naar Wenen.Met een topsnelheid van 70 km/uur haalt het ding tegen de stroom in nog altijd 50 km/uur. Ik vond het erg leuk de oever nu ook even vanaf de rivier te kunnen bekijken. Na andrhalf uur zijn we midden in Wenen. Een jongen met skatebord is de eerste (na diverse pogingen) die me kan vertellen hoe ik te voet bij het station kom. Alle anderen wijzennaar U of S bahn en zeggen dat hetheel ver is. Het blijkt ca 4 km te zijn en ik kan van stadtpark via Belvedere en dan nog een paar honderd saaie meters naar het Haubtbahnhof. In Mitte koop ik treinkaartjes naar Augsburg met een overstap in München. Als ik Andrea (de vriendin van Norbert die me van het station naar Norberts woning zal brengen en de sleutel geven) wil laten weten hoe laat ik in Augsburg zal zijn, blijkt mijn beltegoed helemaal op. Dat zou niet moeten mogen omdat ik een instelling heb aangegeven dat mijn tegoed met 10 opgewaardeerd wordt als het bijna op is en ik daar een bericht van krijg. Van deze mogelijkheid heb ik vaak gebruik gemaakt omdat ik gèn passwords in kon typen omdat het toetsenbord van mijn iphone geen cijfers meer doet. Waarschijnlijk heb ik ook ergens een limiet gesteld die me nu opbreekt.
Juta sluit inmiddels vriendschap met een groepje mensen die Nederlands blijken te zijn. Ze zijn zeer benieuwd naar mijn verhalen, heb echter niet meer veel tijd omdat ik de trein wil halen. Ik mag een sms vanaf de telefoon van een van de Nederlanders sturen, Ik stuur Andrea het tijdstip van aankomst zoals dat op mijn fahrplan staat dat ik heb meegekregen bij het boeken in Mitte.
Ik haal de trein en vind een lege niet gereserveerde plaats. Het is zo’n trein waarin iedereen vooral met zijn/haar telefoon of laptop in de weer is. Totdat de trein stil gaat staan omdat er werkzaamheden zijn, we zijn wsl een half uur later in München. Ik check mijn ticket en zie dat ik een overstap van 20 minuten in München heb. Ik zie nu ook dat ik volgens het fahrplan en daarmee mijn bericht aan Andrea anderhalf uur later in Augsburg aankom. Dan is het maar goed dat ik de latere tijd heb aangegeven die haal ik ook nog met een vertraging van 30 minuten.
Het blijft echter niet bij een half uur. Op enig moment wordt omgeroepen dat we terug gaan naar Rosenheim en dat nu nog niet kan worden gezegd hoeveel later we in Augsburg zullen zijn. In Rosenheim stap ik even uut en hoop Jut even te kunnen katen plasen. Bij gebrek aan gras en omdt de stop slechts 5 minuten duurt, lukt dit niet. Wel tref ik nu alle rokers en wordt er eindelijk gepraat (en Jut geknuffeld).
Na nog bijna een uur wordt duidelijk dat ik nog later in Augsburg aankom. Van een Lets meisje mag ik de handy lenen om Andrea de nieuwe verwachte aankomsttijd door te geven. Iemand anders zoekt op haar pc naar aansluitingen en een jongen heeft nog wat water voor Juts.
Als we in München aankomen hebben we 5 minuten im de trein te halen. Samen met de Letse houden we de trein nog even vast omdat we de andere 2 ook verwachten. De conducteur is niet heel blij met dit zootje ongeregeld. Na èn paar minuten besluiten we het toch maar te laten gaan omdat weniet zeker wetwn of ze wel deze trein wilden. Misschien zijn ze wel uitgebreid gaan eten voordat ze verder te reizen. Dit scenario bevalt me het best.
Om 9 uur ben ik in Augsburg en Andrea installeert me in Norbert zijn woning.
Hier zit ik nu in de tuin dit blogje te tikken. Raar hoor om in iemands huis te zujn als diegene er zelf niet is. Wel fijn dat ik hier terecht kan. Een echt bed, bad, wasmachine, supermarkt en diverse plekken waar ik kan eten. En beter dan een hotel. Morgen ga ik op bezoek bij Barbara en Franz en niet te vergeten Willie hun schnauzer die naar bomen blaft. Zaterdag ga ik naar Hedwig en Wolde. Zaterdag 17 september reis ik eerste klas naar huis.
De auto is eindelijk uitgeschreven. Het is 1 ding geen auto te hebben maar om nu wel een zware diesel formeel te bezitten maar er feitelijk niets aan te hebben, dat is geen fijne combi.

Ik was van plan een nachttrein te nemen en had een plek voor 49 euro tot Utrecht gevonden voor zowel donderdag als vrijdag maar zag niet hoe dat met Jut moest. Ik naar het station om het te vragen. Als ik Jut mee wil nemen in de nachttrein moet ik een heel compartiment afhuren. Dat betekent 6 tickets! En die voor 49 waren er niet meer. Ik besloot spontaan overdag te reizen. Wehadden een goede verbinding totdt ik vroeg wat er gebeurde als ik onverhoopt 1 van de 3 overstaps zou missem, bijvoorbeeld omdat er een vertraging is. Dan zou ik in Venlo strandden. Zaterdagavond laat in Venlo stranden leek me iet leuk. Wij keken verder. De medewerkster van de info vond het leuk worden enzag er wel een uitdaging in. Uiteindelijk hadden we er een gevonden met voldoende tijd voor de overstappen en speling voor het geval er toch ergens een gemist zou worden. Toen de medewerkster van de infobali zei dat er nog reserveringskosten bijkwamen en dat dat bij eerste klas niet zo was. Bleek dat eerste kls reizen 5 euro duurder zou zijn. Daarna zijn we nog even bezig geweest met plaatsen uitkiezen. Waarbij ik ook een plek voor jut wilde reserveren maar dat kan dan weer niet. Heb nog even gevraagd if dat wel kan als ik ipv kaartje voor hond, kaartje voor nog een volwassene neem. Nee dt maakte allemaal niet uit omdat je een zitting reserveerd en niet de plek voor de stoel. Hoop dat mijn eventuele buren in de trein deze logica waarderen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen